1. kardesi icin hayatta cipa olmaktir. varligi yeterlidir.
  2. ablası olmak diye düşünülürse çok süper bir şey olduğunu tahmin ediyorum. hayatta içimde kalan en derin ukte bir ablam olmasıdır sanırım. en çok keşkeyi bu konuda demişimdir bi ablam olaydı ah diye. bunu deneyimlerime dayanarak söylüyorum ablası olmak hayata 1-0 önde başlamaktır. olmayınca olmuyor işte.
    abi
  3. kanımın kanı, yaş 12, bir hafta sürecek bir kampa katılmış, aynı çadırda kaldığı yakın bi arkadaşı da horlamasından rahatsız olduğunu söylemis bi sabah. olayı bana anlatırken de biraz üzgün horluyo muyum ben diye sordu. hayır ben hiç duymadım dedim tabii ki.

    abla olmak, ufak yalanlar da gerektiren bir şey yani. özlüyoruz.
  4. şehir dışında okuyan kardeşi okuluna her gideceğinde ağladığını belli etmemeye çalışarak titreye titreye canını çıkarırcasına sarılmaktır sanırım.
    kendi ablam da dahil tüm ablaları kardeşleri için dünyaya gönderilen melekler olarak görüyorum.
  5. sayıca çokca abinin küçük kardeşi olarak benden küçük kardeşimin ablası olmak çok farklı. kardeşimle çok yakın yaşlardayız. beraber büyüdük. aynı odayı paylaştık. abilerim bana nasıl korumacı davranıyorlarsa ben ona daha korumacı oldum. oyuncak bebeklerim gibiydi.
    ilk aşkını , ilk başarısını , ilk yenilgisini benle paylaştı. bana çok ender abla der. sayılıdır abla demesi genelde ismimi söyler.

    üniversiteyi bitirdiği yıl kendi mesleğini yapmak istemedi. kendine farklı bir çalışma alanı buldu, şehir değiştirdi. bu kararına annemle babam karşı çıktı. "abla sen yanımda ol sen ikna edersin" dedi. kendim için yapamadığımı onun için yaptım annemle babamla çatıştım ve kardeşim hayallerine ulaştı.
    çok erken yaşta(21) evlenme kararı alınca gidip kız arkadaşını dövmek geldi içimden. "abla ben evleneceğim destek olurmusun"dedi. gene bizimkilerle karşı karşıya geldim. bizimkiler yaşı çok genç şu, bu derken. gene istediği oldu evlendi.
    çocuğu oldu ama pramatüre doğdu bebek küvezde kaldı ve onu kaybetti kardeşim.
    bütün aile olarak yanına gittiğimizde "ablaaaaa" diye önce bana sarıldı sarsıla sarsıla ağladı.
    bırakmadı elimi, sıktı, sıktı, sıktı acısını hissettim kardeşimin.
    biraz yat dedim onu odasına götürdüm konuşmaya başladık.

    "bona dedi farkettimki hep sana hayatımın dönüm noktalarında abla demişim"

    "evet farkındayım" dedim.

    saçlı sakallı baba olan kardeşim gözüme savunmasız minnacık bir çocuk gibi geldi. sünnet düğününde beraber oynamamız, düğününde ilk dansını bitirdiğinde yerine oturmadan beni dansa kaldırmasını, baba olduğunda heyecanla beni arayıp "hala oldun ablaaa"
    demesi. küçükken yaptığımız kavgalar gözümün önünden film şeridi gibi geldi geçti.

    "abla ben büyüdüm mü şimdi?" deyince farkında olmadan babamın lafını kullanmışım.

    -hayır oktay ben ölünce sen büyüyeceksin.

    -sen ölme ama.

    -olur ölmem.

    kardeşim gözündeki yaşları sildi ve sıkıntılı bir uykuya daldı. kardeşim acı yemiş bir babaydı ama o benim halen kocaman gözlü, benle yastık savaşı yapan, ben üzüldüğümde gitarınla gaydırı gubbak cemilem türküsünü çalıp beni neşelendirmeye çalışan minik kardeşimdi.
  6. küçükken trt1'de yayınlanan 'perihan abla' adında bir dizi vardı. bu dizideki ana karakter perihan abla o zamanlar benim için ideal abla figürüydü, kardeşlerine bakan, mahallede herkesin derdine koşan biriydi. o zamanlar böyle bir ablam olmasını çok istemiştim. sen ne güzel insandın perihan abla! sevdiğim diğer bir abla da budur.
  7. "ben bu hayatta en çok anne olmayı sevdim" cümlesini coverlayarak "ben bu hayatta en çok abla olmayı sevdim" demek isterdim fakat kardeşime pek ablalık yaptığım söylenemez eheh
  8. biraz annedir o, biraz baba. sürekli olarak evde dengeleri sağlamaya çalışandır, düşünendir, yeri gelince çekip çeviren. ben de bir abla olarak, hep bir abinin eksikliğini hissettim. abla olmak da güzel ama sorumluluğunuz her zaman fazla. her zaman düşündüğünüz insanlar var, daha çok çabalamak adına. aman anneye de babaya da bir şey kalmadan halledeyim telaşları var.
  9. abla olmayı bilemem ama ablası olan biri olarak ablalar melektir. yardım istediğinde ilk koşandır, yeri geldiğinde ilk işbirlikçidir, seni elin kızından korumak için görümcedir. velhasıl ablalar iyi ki varlar.
  10. dayakçı ama sevecen insanevladı