1. kendini altıncı kattaki evinin penceresinden aşağı bırakan şair nilgün marmara'nın daktiloya çekilmiş şiirler'den biri.


    sen ne getirdin bana çocukluğundan?
    şen kahkahalar, ulumalar, dona kalmalar mı?
    üzüncün senin hangi çağrışımlara uzandı
    benim eskil saatlerimde?
    geçmişsiz ve geleceksiz suç sevinçleri,
    deniz kıpırtılarınca yürek dalgalanmaları?
    titreyerek uçurulan köpükten balonlar,
    anlık aşkın tasarımlar mı?

    nasıl bir ak konutun isteklendiricisi oldun
    anılarıma düz baktıran
    ah, ben pembe fistanımla kuşanırdım,
    dantelalı tafta yumuşaklıkla.
    savaşırdım kovmaya, çifte yetkeyi
    hiçlemeye annemi ve uykuyu
    öğle sonlarından ürkünç odaların.

    diledim mi yanında tümden var olmayı an için
    ve birkaç sonrasında hiç yokmuşçasına
    beklememeyi bir şey çevremdekilerin uyumundan
    başkaca?

    yok böyle bir şey yok!
    sunduğun sağaltımı kaçkın bir geçmiş,
    sayrılık tutsağı bir gelecek duyumu bulanık,
    sisi varlığının üzünç kanıtı bir vaktin
    şimd'i--

    beni bağışlayan sarsan
    aşan bizleri mor birliktelik."