1. seni ayın altında unuttular, günlerin
    eksik bıraktığını ay tamamlıyor şimdi
    uzak sessizliğin ki anı kadar siyah
    sözleriyle hicran kuyusuna kapattı beni:
    ay nice batsa da meğer insanlar kadar
    karanlıkta bırakmazmış kimseyi! sen bütün
    geceyi topladın üstüne ve bir bir söndü
    masumluğun küçük fenerleri, yıldızlar
    bir kez aydınlatır çünkü gövdeyi, bir kez
    gölge düşmesin anıya, birbirimizden önce
    onlar terkeder bizi: yıldızlarla dolu
    olabilir mi seninle beraber bakmadığımız
    gökyüzü? ah eski kamer, nerede o aşk
    gibi içime doğduğun geceler, yeni ay fena
    çıktı aramıza, çarpışarak karanlık sulara
    gömülen şu gövdelere bak, dil karanlık
    söylemese de sular da aydınlanır ve aysar
    ruhlarımız buluşurdu ya gövdenin sahilinde,
    gürültünün yolunda gittiğini fısıldar gibi
    şimdi ruhların eksikliğini de gövde tamamlar

    ayın altında daha karanlıktır bazı anılar...
    araf