1. yuce atalarimizin dumanla haberlesirken fazla dumana maruz kalaraktan lugata girmesine sebep olmus deyim. basini almadan nereye gidebilir ki insan? (bkz: giyotin)
  2. orhan veli'nin gün olur şiirini hatırlatmıştır.

    "gün olur, alır başımı giderim,
    denizden yeni çıkmış ağların kokusunda
    şu ada senin, bu ada benim,
    yelkovan kuşlarının peşi sıra.

    dünyalar vardır, düşünemezsiniz;
    çiçekler gürültüyle açar;
    gürültüyle çıkar duman topraktan.

    hele martılar, hele martılar,
    her bir tüylerinde ayrı telaş!

    gün olur, başıma kadar mavi;
    gün olur, başıma kadar güneş;
    gün olur, deli gibi..."