1. durma artık burada uysal âşık!
    aydınlık milinin yatağında
    bilemiyoruz belki de meşe o ağacın adı
    anlayamıyoruz varolduğumuzu gölgesinde
    ağırbaşlılığının
    veda geliyor şimdi, öğretmek için
    sergilenmeyi, uçuşan geriye dönen
    vakitte

    kime, kime gönderiyor incelen yapraklarını
    yüzün, kavisin beyaz yanağıyla?

    bu aklıkta, minarem mavi benim
    işığım denize kayıyor, bir sayıklama
    izleğiyle, bir zamanlar pay verdiğimiz
    insanlığa!
    araf