1. insan delirdiğinin farkına varmazmış. aman allahım aklımı kaçırıyorum dediğim noktada içime bir rahatlama gelir, ruh halim bir tık iyiye gider bu yüzden.

    aslında bu sözü bir profesörden öğrendiğim zaman hayatım kolaylaşmaya başladı diyebilirim.
  2. en kötü yanı, tüm o sanrı şelalelerinden sonra geriye kalan, insanlara karşı hissedilen mahcubiyet duygusudur.

    haldun soygür'ün yerinde müdahalesiyle kıyısından döndüğüm, garip bir coşku ve sanrılar cumhuriyetinin ilân edilmesine yol açan fiildir. yer yer bu duygudurum içinde yaşamak zevkli, evet. dünyaya çok başka bir pencereden bakıyorsunuz; ancak çoğu zaman çekilmez bir hâl de alabiliyor. birçok olaya, bir çocuk saflığında yaklaşıyorsunuz. her şey çok basit ve mümkün geliyor gözünüze.

    tedavi sürecinden geriye ne kalıyor diye sorarsanız; büyük bir utanç ve mahcubiyet duygusu.

    ha, delirdiğime pişman mıyım; tabii ki hayır. hayatın üzerimde kurduğu baskının neden olduğu, bir nevi, düzene karşı kişisel bir manifestoydu.
  3. akıl sağlığını yitirmek. bunca olan bitene rağmen "ama yol yaptılar" diyebilmek.