1. bohem şair léon deubel'in 1900 yılında, paris 1. bölgede(arrondissement) bulunan carrousel meydanı'nda, gecenin üçünde yazdığı ve duygularımıza tercüman olan içli şiiri. nazım hikmet'in ''akrep gibisin kardeşim''ine benzer, bana göre.

    détresse

    seigneur ! je suis sans pain, sans rêve et sans demeure.
    les hommes m'ont chassé parce que je suis nu,
    et ces frères en vous ne m'ont pas reconnu
    parce que je suis pâle et parce que je pleure.

    je les aime pourtant comme c'était écrit
    et j'ai connu par eux que la vie est amère,
    puisqu'il n'est pas de femme qui veuille être ma mère
    et qu'il n'est pas de coeur qui entende mes cris.

    je sens, autour de moi, que les bruits sont calmés,
    que les hommes sont las de leur fête éternelle.
    il est bien vrai qu'ils sont sourds à ceux qui appellent
    seigneur ! pardonnez-moi s'ils ne m'ont pas aimé !

    seigneur ! j'étais sans rêve et voici que la lune
    ascende le ciel clair comme une route haute.
    je sens que son baiser m'est une pentecôte,
    et j'ai mené ma peine aux confins de sa dune.

    mais j'ai bien faim de pain, seigneur ! et de baisers,
    un grand besoin d'amour me tourmente et m'obsède,
    et sur mon banc de pierre rude se succèdent
    les fantômes de celles qui l'auraient apaisé.

    le vol de l'heure émigre en des infinis sombres,
    le ciel plane, un pas se lève dans le silence,
    l'aube indique les fûts dans la forêt de l'ombre,
    et c'est la vie énorme encor qui recommence !


    keder

    tanrım! ekmeksiz, rüyasız , evsizim.
    kovdular beni insanlar, çünkü çıplağım.
    ve bu din kardeşleriniz tanımadılar beni.
    çünkü solgunum, çünkü ağlıyorum.

    yine de seviyorum onları buyurduğu gibi tanrının
    ve onlardan öğrendim acı olduğunu yaşamın,
    çünkü annem olmak isteyecek bir kadın
    ve kalp yok ağlayışlarımı işitecek .

    seziyorum sessizlik kaplamış her yanımı.
    usanmış sonu gelmeyen bayramlarından insanlar.
    duymak istemedikleri belli onları çağıranları.
    tanrım! bağışla, sevmedilerse beni!

    tanrım! rüyasızdım ve işte yükseliyor ay,
    yüksek bir yolu andıran aydınlık gökte
    seziyorum onun öpüşünün bir mutluluk olduğunu bana.
    acımı taşıdım ben onun kumulunun sınırlarına.

    tanrım! açım, açım ekmeğe ve öpüşlere,
    büyük bir sevgi yokluğu acı veriyor bana ve kemiriyor içimi,
    taştan, katı sıramın üzerine bir bir geliyor
    bu açlığı giderecek sevgililerin hayalleri.

    karanlık sonrasızlıklara göç ediyor uçuşu saatin,
    gök süzülüyor; yükseliyor bir adım sessizliğin içinden,
    beliriyor gölgenin ormanında ağaç gövdeleri.
    ağaran günle,
    ve kocaman yaşamdır ki bu ,başlıyor yeniden!...

    léon deubel

    naçizane; şiirin bu çevirisini, tenor bülent bezdüz'ün kişisel facebook hesabındaki bir paylaşımından kopyalamıştım 2010'da. belirtmek istedim.