1. kimilerince dışa vurumculuk, kimisine göre ifadecelik tartışması sürmesine rağmen, tanımlama yapıldığında ikisinin de doğru olduğunu görmek mümkündür. dış dünya gerçekliğinin özellikle pesimist yanlarının sanatçının ruhunda yarattığı dalgalanmaların dışa vurumu bu şekilde sanatçının kendini ifade etme biçimidir. sanatçının, düşüncelerinin dışa vurumu, olarak karşımıza çıkan ekspresyonizm başta resim olmak üzere, müzik, heykel ve edebiyatta da kullanılır. ekspresyonizm, klasisizm ve somut gerçekçiliğe göre tezatlıklar barındırması ile birlikte dış dünyada gördüğümüzün ardındaki karamsarlığın haykırılışı, bir isyanıdır. bu sebeple dış dünyadaki nesneler genelde deforme edilebilir, farklı bir estetik yapı haline sokulabilir ya da tamamen kaba ve keskin hatlarla ifade edilebilir. bu açıdan ele alındığında orta çağın gotik sanat akımını da ekspresyonizm'le ilintilendirmek mümkündür.
    en önemli temsilcileri pablo picasso ve tabi ki, vincent van gogh'tur.
  2. diğer bir adıyla ekspresyonizm. olayların ve varlıkların, doğada alışageldiğimiz biçimi gibi sunulmasından daha çok duygu ve iç dünyamızın ön plana çıktığı ve bu çıkarımın doğa ile birleşim hali olarak sunulan, pesimizm ve melankolizm ideolojilerden beslenen akımdır. van gogh ve picasso resimde, fritz lang sinemada, franz kafka ise edebiyatta dışavurumculara örnek olarak sunulabilir.