1. varoluşu bir birine karşıt ve indirgenemez iki tezatlık prensibine dayandıran felsefi akım. dualizme göre bu iki karşıtlığın biri olmadan diğeri de olamaz. gece ile gündüz gibi cennet ile cehennem gibi. yani bu iki karşıtlık birbirinin varlığının gereği ve sebebidir. ying le yang gibi, ruhla beden gibi, ne bileyim işte tao gibi bir şey.
    dualizm akımını tam olarak ortaya koyan, fikir babası descartes kabul edilir. zaten dualizme septisizmin paralellikleri dikkat çeker. septisizmde tez varsa mutlak bir antitez vardır işte bu tez anti tez ilişkisi dualizmdir. tez ve antitezin sentezinden doğan analize ise dualizm denilmez, septisizm denilir.
    zaten diyalektik olsun, dualizm olsun, paradoks olsun hepsi bir birine kanka kavramlardır.
  2. "her iyiliğin içinde kötülük, her kötülüğün içinde iyilik vardır" felsefesi bu kavrama yakındır ve onu kapsar. ayrıntılı bilgi için ayrıca (bkz: taocu seks)
  3. dualistlere göre, ruh ve beden ayrı iki töz. ruh düşünce, düşünce ise var olmak demek. hayvanlarda ruhun var olmaması, -dualistlere göre, -onların birer makine olduğuna dair düşüncelere yol açtı.zihin, yani ruh olmadan beden bir makine, ve ikisi de birbirine bağımlı değil. zihin bedene ihtiyaç duymadan, beden de zihne ihtiyaç duymadan var olur diyorlar.
  4. düalizm, varlığın oluşumunda daima çift prensibi, çift olguyu kabul eden ve savunan felsefî, ontolojik ve teolojik görüştür. savunulan iki prensip yahut iki olgu, genellikle zıtlıklar üzerine inşa edilir ve birbirleriyle etkileşimde bulunurlar.

    düalist öğreti, descartes'tan önce de vardı, ama bu öğretiyi temellendiren ve ilkeli bir görüş hâline getiren büyük oranda descartes olmuştur. descartes'ın görüşünde beyin maddîdir, somuttur; zihin ise manevîdir, soyuttur. beyin ve zihin, birbirlerinden bağımsızdır. ama aynı zamanda birbirleriyle etkileşim içerisindedirler.

    çin felsefesinde "yin-yang" ile görülen düalist öğreti, zıt kutupların her şeyde var olduğunu ve birbiri ile ilişkisi olduğunu vurgular. iyi ve kötü şeklinde zıt kutuplar vardır ve birbirlerinden temelde ayrıdırlar. ama, iyilik ve kötülük aynı zamanda birbiri ile etkileşim içerisindedir. bu sebepten (birbirlerini etkiledikleri için) her iyinin içerisinde biraz kötü, her kötünün içerisinde de biraz iyi vardır.