1. benzer olaylarla tekrar tekrar karşılaşmanın sonunda kişideki ilk duygusal tepkilerin gözlemlenmemesi hali. toplumsal olaylar karşısında bu noktaya doğru ilerlediğimi görüyorum bazen. ve yalnız olmadığımı da biliyorum yine çevreme baktıkça. kendi özelimde sınır ötesi bir turnusol buldum. kanadalı bir arkadaşım var, ara ara muhabbet ediyoruz, ona özet geçiyorum memleketimde olup bitenleri, verdiği tepkilere bakıp duyarsızlaşma seviyemi test ediyorum belli aralıklarla. durum iç açıcı değil.
    mesut
  2. çağın hızıyla alakalıdır. cehenneme övgü'de geçiyordu " daha bir haberi anlayıp, onu belirli bir bağlama oturtma fırsatı bulmadan bir sonraki haberle karşılaşıyoruz."
  3. aşırı empati sendromu olan insanlar için bir panzehir gibidir.
  4. empatik bireyler için panzehir olsa da, yapabilmeleri imkansıza yakın bir ihtimalde gerçekleşeceği için ne yazık ki ne kurtuluştur ne de çözümdür. zaman zaman duyarsızlığın kıyılarına gelip ayağını, elini o duyarsızlık denizine sokamadan tam ters istikamete doğru koşanlar, bir önceki cümlede ne demek istediğimi daha iyi anlayacaktır. empatiklik başlığını açıp yazayım istiyordum ama duyarsızlaşmak karşı köşeden el etti, buraya yazayım dedim.

    çoğunluk adına en korkulan içsel düşmanlardan biri olarak görülüyor bu duyarsızlaşma mevhumu. karşı pencereden bakınca ise, hayat boyu yanımda olmasını isteyeceğim kadim bir dost görüyorum ben. her adımda kendinden başkasını düşünmeye programlanmış gibi duran beynini ve kalbini karanlıkla perdeleyen, yanında olup seninle sadece hiçbir şey hakkında konuşmak isteyen, acıma, vicdanlı olma ve iyi niyetli davranma gibi kalıpları paramparça etmek için yanıp tutuşan bir dostu olmayanlar için büyük nimet aslında. gel gör ki, gerçek hayatta işler bu kadar kolay değil, duygular bu kadar hızlı bir şekilde taraf değiştirimiyor veya ortadan kaybolmuyor. doğduğundan beri empatik olan birisinin bir anda duyarsızlaşmaya çalışması, iki kolu ve iki bacağı doğuştan olmayan birinin kollarını ve bacaklarını bir anda hissetmesiyle eşdeğer benim gözümde. zehri bu kadar uzun süre içine çekince insan, panzehir ona hemen etki etmiyor; bünyesi panzehiri kabul etmiyor kısa vadede ve zehrin etkisi artıyor git gide.

    duyarsız insanlara hep kızdım ama hayatta kalmanın en iyi yollarından biri duyarsız olmakmış. öğrenmenin yaşı yok.
  5. hayatta, feleğin sillesini bayağı yemişlerin sahip olduğu olgu.
    böyle insanların şansı da yaver gitmez.
  6. yok
  7. önce hissizleşip sonra mı duyarsizlaşiriz yoksa once duyarsizlaşip sonra mi hissizleşiriz? konu hakkindaki cevabini aramakta oldugum soru.