1. (bkz: #170331)

    6 haziran 1973
    pırıl pırıl bir yaz günüydü
    aydınlıktı, güzeldi dünya
    bir adam düştü o gün galata kulesi’nden
    kendini bir anda bıraktı boşluğa
    ömrünün baharında
    bütün umutlarıyla birlikte
    paramparça oldu
    bu adam benim oğlumdu...

    gencecikti vedat
    işıl ışıldı gözleri
    içi
    bütün insanlar için sevgiyle doluydu
    çıktı apansız o dönülmez yolculuğa
    kendini bir anda bıraktı boşluğa
    söndü güneş, karardı yeryüzü bütün
    zaman durdu
    bir adam düştü galata kulesi’nden
    bu adam benim oğlumdu

    “açarken ufkunda güller alevden”
    çıktı, her günkü gibi gülerek evden
    kimseye belli etmedi içindeki yangını
    yürüdü, kendinden emin
    sonsuzluğa doğru
    galata kulesi’nde bekliyordu ecel
    bir fincan kahve, bir kadeh konyak
    ölüm yolcusunun son arzusu buydu
    bir adam düştü galata kulesi’nden
    bu adam benim oğlumdu

    küçüktü bir zaman
    kucağıma alır ninniler söylerdim ona
    “uyu oğlum, uyu oğlum, ninni”
    bir daha uyanmamak üzere uyudu vedat

    6 haziran 1973
    galata kulesi’nden bir adam attı kendini
    bu nankör insanlara
    bu kalleş dünyaya inat
    şimdi yine bir ninni söylüyorum ona
    “uyan oğlum, uyan oğlum, uyan vedat...”