1. nietzsche'nin 'tanrı öldü'sünün orijinal hali, kendi yazdığı hali. yani dövme filan yaptıracaksanız böyle yazdırın.

    şimdi bu tanrı nasıl ölmüş, niye ölmüş, neden öldürmüş nietzsche onu bir irdeleyelim.
    önceleyin şunu bir anlamalıyız. söz konusu nietzsche olduğunda söylemleri, asla sıradan bir insanın ilk düşüneceği şekilde, ilk aklına gelen şekilde yorumlanmamalı.
    hani şu popüler zırva;

    '' god is dead! '' nietzsche
    '' nietzsche is dead! '' god

    gibilerinden bir öldürüş muhtevasına sahip olduğunu düşünmemelisiniz yani bu 'cinayetin.'
    bu cinayet, dünya tarihinin en büyük, en ergin cinayetidir, hatta seri cinayetidir.
    zirâ bu tanrı'nın töz'üne saplanan hançer, sokrates'ten spinoza'ya kadar düşünmüş bütün kalburüstü düşünürleri mezarında titretmiş onları yeryüzüne çıkarıp yeniden öldürmüştür.

    bu cinayet, platoncu idea'ların ve onun artıklarının ideal'lerinin yerle yeksan edilişidir. kendisini absürd fikirlerin, ötedünyasal ideaların rahatlatıcılığıyla pasifleştiren ve bunu bir ideale evirerek kendisini nihilizmin kucaklarına bırakanların bertaraf edilişidir.

    bu cinayet, schopenhauer'cu pasif nihilizmi, spinoza'cı aktif nihilizmi, kant'çı metafiziği ve insana külfet olan her ağırlığı sırttan atmanın 'merhametli' cinayetidir. en merhametlisi. toplumun üzerinde aşağılıklaşmış merhametlerden olmayan merhamet'in cinayeti.

    bu bütün insanlığa duyurulması gereken bir cinayettir. bütün camilerden tanrı'nın selası verilmelidir. sesi kısılıncaya dek insanlığın.
    sesi, kelâmları silikleşinceye dek.

    silikleşince, belirecek tanrı'dan öte ben'e en yakın şey. belirecek üstinsanlık.


    '' ama beni hiç durmadan insana doğru çekti bu yanıp tutuşan yaratma isteğim;
    ta­şı böyle arar çekiç de.
    bilseniz, nasıl bir yontu uyuyor taşta be­nim için, o yontular yontusu!
    aah, taşların en sertinde, en çirkininde mi uyumalıydı böyle!

    azgınca vuruyor şimdi çe­kicim, acımadan vuruyor onu tutsak eden taşa.
    yongalar savru­luyor: varsın savrulsun!
    onu tamamlayacağım;
    bir gölge geldi göründü çünkü bana,
    -tüm şeylerin en eşsi­zi, en tüy gibisi göründü bana bir kez!
    gölge olup geldi bana üstinsanın güzel­liği:
    bundan böyle;
    bana ne tanrılardan! ''

    friedrich wilhelm nietzsche - ecce homo