• okudum
    • okuyorum
    • okumak istiyorum
  • youreads puanı (8.00)
Yazar erdal öz
gülünün solduğu akşam - erdal öz
"deniz gezmiş, yusuf aslan, hüseyin inan, sinan cemgil" ve daha niceleri. mamak askeri cezaevinde bu çocukların çoğuyla konuşmuştum. deniz'le anlaştığımız gibi, tuttuğum notlardan yola çıkarak bir roman yazacaktım. sorduğum sorularla onları sürekli küçük ayrıntılara yöneltmeye çalışmıştım. roman, bu ayrıntılardan doğup gelişecekti. ne yazık ki iş yarım kaldı. hele belgesel bir roman için elimdeki notların yetersizliğini görünce böyle bir çalışmaya girmekten vazgeçmek zorunda kaldım. yıllar sonra, bir başka biçimlemeyle, sonunda oluşturabildim bu kitabı. 'gülünün solduğu akşam', serüven dolu sürükleyici bir roman gibi de okunabilir. ama acı ve hüzün yüklü bir kitap olduğu da bilinmelidir. anı, belge, anlatı karışımı bu kitabı dilerseniz bir roman gibi okuyun; yeter ki sizde bırakacağı hüzün kalıcı olsun.
  1. içimde fırtınalar koparan kitap.
  2. roman değildir, kitap değildir, belgesel değildir, destan değildir. yaşam'dır. bu yüzden de ''yazılacak çok şey var, fakat hem mümkün değil, hem de sırası değil''.

    erdal öz'ün eline diline ruhuna sağlık, yazarken ne ağlamıştır. ben okurken ağzım yüzüm şişmişti, bir daha okumaya içim el vermedi zaten, hala kabarık durur en üst raflardan birinde.

    baba,

    mektup elinize geçmiş olduğu zaman aranızdan ayrılmış bulunuyorum. ben ne kadar üzülmeyin dersem yine de üzüleceğinizi biliyorum. fakat bu durumu metanetle karşılamanı istiyorum, insanlar doğar, büyür, yaşar, ölürler, önemli olan çok yaşamak değil, yaşadığı süre içinde fazla şeyler yapabilmektir. bu nedenle ben erken gitmeyi normal karşılıyorum. ve kaldı ki benden evvel giden arkadaşlarım hiç bir zaman ölüm karşısında tereddüt etmemişlerdir. benim de düşmeyeceğimden şüphen olmasın, oğlun, ölüm karşısında aciz ve çaresiz kalmış değildir, o, bu yola bilerek girdi ve sonun da bu olduğunu biliyordu. seninle düşüncelerimiz ayrı ama beni anlayacağını tahmin ediyorum. sadece seninle değil, türkiye’de yaşayan kürt ve türk halklarının da anlayacağına inanıyorum. cenazem için avukatlarıma gerekli talimatı verdim. ayrıca savcıya da bildireceğim. ankara’da 1969’da ölen arkadaşım taylan özgür’ün yanına gömülmek istiyorum. onun için cenazemi istanbul’a götürmeye kalkma, annemi teselli etmek sana düşüyor, kitaplarımı küçük kardeşime bırakıyorum. kendisine özellikle tembih et. onun bilim adamı olmasını istiyorum, bilimle uğraşsın ve unutmasın ki bilimle uğraşmak da bir yerde insanlığa hizmettir, son anda yaptıklarımdan en ufak bir pişmanlık duymadığımı belirtir seni, annemi, abimi ve kardeşimi devrimciliğimin olanca ateşi ile kucaklarım.

    oğlun deniz gezmiş