1. içinde debelendiğim soru, sorun.

    hayatta yaşadığınız iyi kötü hiçbir şeyi unutamamak mı daha büyük bir lütuf yoksa her şeyi unutmak mı?
    peki her şeyi hatırlıyor veya unutuyor olmak bir lütuf mu, lanet mi?

    sanırım ben unutmayı tercih ederdim, çünkü her şeyi hatırlamak, bütün küçük detaylar, yapılanlar/yaptıkların, söylenenler/söylediklerin bunların hepsini bir bir hatırlamak insanın beynini hakikaten yoruyor, kendimi gereksiz fotoğraflarla doldurulmuş 512 gigabyte iphone gibi hissediyorum.

    edit: samurai uyardı. "hiçbir"i ayrı yazmışım, sağolsun.
  2. unutmak kötü elbette ama hatırlamak da o kadar iyi değil. gerekli gereksiz nerdeyse her şeyi hatırlarım kolay kolay unutmam bişeyi kafam bi ton saçma şeyle dolu yoruyor bi süre sonra
    wtf
  3. yapılan güzelliklerin her birini minnetle hatırlayacaksın!
    acı veren her şeyi sırtına yük etmemek için unutacaksın!
  4. unutmak.
    uyuyunca geçerlere sığdırdığımız onca şey varken o büyük acıları hep hatırlamak yıpratıcı olsa gerek.
  5. hatırlamak, unutmaktan iyidir gibi geliyor bana. o ilk hayal kırıklığına bir defaya mahsus yaşarsın sonra alışırsın. ancak, unutursan, o ilk hayal kırıklığını her defasında taptaze yaşarsın.

    edit: aşkı kastetmedim, herhangi bir konudaki hayal kırıklığından dem vurdum.
  6. herşeyi unutup aynı hataları tekrar yapmak için çok yaşlıyım
  7. her şeyi hatırlamak. çünkü kim olduğumuzu neden unutalım ki? yaşadığımız en kötü şeyden, en iyi şeye kadar hepsi bizi biz yapan şeyler. unutup unutup başa döneceksek, ne anlamı kaldı yaşamamızın?
  8. her şeyi unutup her gün yeniden başlamak .
    belit
  9. tüm çekilen acılar, yürek burukluğu, ciğer sızısı, keşke bir anda geçse. ama geçmez. çünkü unutamazsın.

    "unutmak iyileşmektir" demiş nietzsche. böyle diyince daha azimkar oluyor insan unutmak için. mükemmel şekilde ters tepiyor, iyileşemiyoruz.
  10. tüm acıları unutmak. hepsini, acı veren herşeyi unutmakla belki bir huzur buluruz. huzur veren ne varsa onları hatırlatarak da yaşarız.