1. seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
    bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
    martılar konuyor omuzlarıma,
    gözlerin istanbul oluyor birden.

    akşamlardan, gecelerden, senden uzağım
    şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen
    durgun sular gibi azalacağım
    bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen.

    şarkılarla geleceksin, duygulu, ince
    yalnız gözlerime bak diyeceksin.
    ellerim usulca ellerine değince
    kaybolup gideceksin

    bir elim seni çizecek bütün pencerelere
    bir elim seni silecek.
    kalbim: ebemkuşağı; günde bin kere
    senin için yeni baştan can kesilecek.

    ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde
    sonra seni kaybetmek hemen her yerde
    ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak
    yapayalnız kalmak iskelelerde.

    seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik,
    bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden.
    martılar konuyor omuzlarıma,
    gözlerin istanbul oluyor birden.

    (bkz: yavuz bülent bakiler)
  2. lisedeyken edebiyat hocamız ara sıra okurdu, sesi hala kulaklarımdadır.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
    önce hafiften bir rüzgar esiyor;
    yavaş yavaş sallanıyor
    yapraklar, ağaçlarda;
    uzaklarda, çok uzaklarda,
    sucuların hiç durmayan çıngırakları
    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
    kuşlar geçiyor, derken;
    yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
    ağlar çekiliyor dalyanlarda;
    bir kadının suya değiyor ayakları;
    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
    serin serin kapalıçarşı
    cıvıl cıvıl mahmutpaşa
    güvercin dolu avlular
    çekiç sesleri geliyor doklardan
    güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
    başımda eski alemlerin sarhoşluğu
    loş kayıkhaneleriyle bir yalı;
    dinmiş lodosların uğultusu içinde
    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
    bir yosma geçiyor kaldırımdan;
    küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
    birşey düşüyor elinden yere;
    bir gül olmalı;
    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

    istanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
    bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
    alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
    dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
    beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
    kalbinin vuruşundan anlıyorum;
    istanbul'u dinliyorum.

    (bkz: orhan veli)
  3. dur! bırak kaynasın kahvenin suyu,
    bana istanbul’u anlat nasıldı?
    bana boğazı anlat nasıldı?
    haziran titreyişlerle kaçak yağmurlar ardı
    yıkanmış, kurunur muydu yine o yedi tepe
    ana şefkati gibi sıcak bir güneşle

    insanlar gülüyordu de
    trende, vapurda, otobüste,
    yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
    hep kahır, hep kahır, hep kahır
    bıktım be…

    dur! bırak, kalsın, açma televizyonu
    bana istanbul'u anlat nasıldı?
    şehirlerin şehrini anlat nasıldı?
    beyoğlu sırtlarından yasak gözlerimle bakıp
    köprüler, sarayburnu, minareler ve halice öv
    diyiverdin mi bir merhaba, gizlice

    insanlar gülüyordu de
    trende, vapurda, otobüste
    yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
    hep kahır, hep kahır, hep kahır
    bıktım be…

    dur! bırak, kımıldama, kal biraz öylece n’olur
    kokun istanbul gibidir, gözlerin istanbul gecesi
    şimdi gel sarıl, sarıl bana kınalım
    gökkubbenin altında ordada beraber
    çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali
    hasretinin çölünde sanki bir pınar gibi

    insanlar gülüyordu de
    trende, vapurda, otobüste
    yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
    hep kahır, hep kahır, hep kahır
    bıktım be…

    (bkz: nazım hikmet)
    (bkz: hep kahır - cem karaca)
  4. sanırsam tevfik fikret'in sis şiiri istanbul'u yerin dibine sokan sayılı eserden birisidir.

    !---- spoiler ----!

    sarmış ufuklarını senin gene inatçı bir duman,
    beyaz bir karanlık ki, gittikçe artan
    ağırlığının altında herşey silinmiş gibi,
    bütün tablolar tozlu bir yoğunlukla örtülü;
    tozlu ve heybetli bir yoğunluk ki, bakanlar
    onun derinliğine iyice sokulamaz, korkar!
    ama bu derin karanlık örtü sana çok lâyık;
    lâyık bu örtünüş sana, ey zulümlér sâhası!
    ey zulümler sâhası... evet, ey parlak alan,
    ey fâcialarla donanan ışıklı ve ihtişamlı sâha!
    ey parlaklığın ve ihtişâmın beşiği ve mezarı olan,
    doğu’nun öteden beri imrenilen eski kıralıçesi!
    ey kanlı sevişmeleri titremeden, tiksinmeden
    sefahate susamış bağrında yaşatan.
    ey marmara’nın mavi kucaklayışı içinde
    sanki ölmüş gibi dalgın uyuyan canlı yığın.
    ey köhne bizans, ey koca büyüleyici bunak,
    ey bin kocadan artakalan dul kız;
    güzelliğindeki tâzelik büyüsü henüz besbelli,
    sana bakan gözler hâlâ üstüne titriyor.
    dışarıdan, uzaktan açılan gözlere, süzgün
    iki lâcivert gözünle nekadar canayakın görünüyorsun!
    canayakın, hem de en kirli kadınlar gibi;
    içerinde coşan ağıtların hiç birine aldırış etmeden.
    sanki bir hâin el, daha sen şehir olarak kuruluyorken,
    lânetin zehirli suyunu yapına katmış gibi!
    zerrelerinde hep riyakârlığın pislikleri dalgalanır,
    içerinde temiz bir zerre aslâ bulamazsın.
    hep riyânın çirkefi; hasedin, kârgüdmenin çirkeflikleri;
    yalnız işte bu... ve sanki hep bunlarla yükselinecek.
    milyonla barındırdığın insan kılıklarından
    parlak ve temiz alınlı kaç adam çıkar?

    örtün, evet ey felâket sahnesi... örtün artık ey şehir;
    örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahbesi!
    ey debdebeler, tantanalar, şanlar, alaylar;
    kaatil kuleler, kal’ali ve zindanlı saraylar.
    ey hâtıraların kurşun kaplı kümbetlerini andıran, câmîler;
    ey bağlanmış birer dev gibi duran mağrur sütunlar ki,
    geçmişleri geleceklere anlatmıya memurdur;
    ey dişleri düşmüş, sırıtan sur kafilesi.
    ey kubbeler, ey şanlı dilek evleri;
    ey doğruluğun sözlerini taşıyan minâreler.
    ey basık tavanlı medreseler, mahkemecikler;
    ey servilerin kara gölgelerinde birer yer
    edinen nice bin sabırlı dilenci gürûhu;
    “geçmişlere rahmet! ” diye yazılı kabir taşları.
    ey türbeler, ey herbiri velvele koparan bir hâtıra
    canlandırdığı halde sessiz ve sadâsız yatan dedeler!
    ey tozla çamurun çarpıştığı eski sokaklar;
    ey her açılan gediği bir vak’a sayıklıyan
    vîrâneler, ey azılıların uykuya girdikleri yer.
    ey kapkara damlariyle ayağa kalkmış birer mâtemi
    sembole eden harap ve sessiz evler;
    ey herbiri bir leyleğe yahut bir çaylağa yuva olan
    kederli ocaklar ki, bütün acılıklariyle somutmuş,
    ve yıllardır tütmek ne... çoktan unutulmuş!
    ey mîdelerin zorlaması zehirinden ötürü
    her aşâlığı yiyip yutan köhne ağızlar!
    ey tabi’atin gürlükleri ve nimetleriyle dolu
    bir hayata sâhip iken, aç, işsiz ve verimsiz kalıp
    her nâmeti, bütün gürlükleri, hep kurtuluş sebeplerini
    gökten dilenen tevekkül zilleti ki.. sahtadir!
    ey köpek havlamaları, ey konuşma şerefiyle yükselmiş
    olan insanda şu nankörlüğe lânet yağdıran feryât!
    ey faydasız ağlayışlar, ey zehirli gülüşler;
    ey eksinlik ve kaderin açık ifadesi, nefretli bakışlar!
    ey ancak masalların tanıdığı bir hâtıra: nâmus;
    ey adamı ikbâl kıblesine götüren yol: ayak öpme yolu.
    ey silahlı korku ki, öksüz ve dulların ağzındaki
    her tâlih şikayeti yapageldiğin yıkımlardan ötürüdür!
    ey bir adamı korumak ve hürriyete kavuşturmak için
    yalnız teneffüs hakkı veren kanun masalı!
    ey tutulmıyan vaitler, ey sonsuz muhakkak yalan,
    ey mahkemelerden biteviye kovulan “hak”!
    ey en şiddetlikuşkularla duygusu kö¨rleşerek
    vicdanlara uzatılan gizli kulaklar;
    ey işitilmek korkusuyle kilitlenmiş ağızlar.
    ey nefret edilen, hakîr görülen millî gayret!
    ey kılıç ve kalem, ey iki siyasî mahkûm;
    ey fazilet ve nezâketin payı, ey çoktan unutulan bu çehre!
    ey korku ağırlığından iki büklüm gemeye alışmış
    zengin – fakir herkes, meşhur koca bir millet!
    ey eğilmiş esir baş, ki ak-pak, fakat iğrenç;
    ey tâze kadın, ey onu tâkîbe koşan genç!
    ey hicran üzgünü ana, ey küskün karı-koca;
    ey kimsesiz; âvâre çocuklar... hele sizler,
    hele sizler...

    örtün, evet, ey felâket sahnesi... örtün artık ey şehir;
    örtün, ve sonsuz uyu, ey dünyanın koca kahpesi!

    !---- spoiler ----!