1. kendimi beğenecem derken kibrin etkisine kapılabilir. boş insandır.
  2. tüm insanlar kendilerini anne babalarının gözünden görür, öyle tanır ve tanımlar. ebeveynleri tarafından doğru şekilde aynalanmayan her birey, kendinde değişmesi gereken bir şeyler olduğu düşüncesinde olur ve gerçekte kim olduğunu bilme şansı da yoktur, ta ki ebeveyn aynasını kaldırıp kendine bakmaya cesaret edene kadar. mesele şu ki, sen, ben, biz böyleyiz, değişmesi gereken bir şey yok, kendimiz de dahil olmak üzere bizi beğenmesi gereken kimse de yok, olduğumuz gibiyiz aslında.
  3. kendini beğenmek öncelikle öz saygıyla alakalıdır. basitçe bağ kurabiliriz. saygı duymadığımız şeyleri beğenmeyiz öyle değil mi?
    dış görünüşünü beğenmek; kimsenin farkına bile varmadığı kusurlarımızı aynaya bakar bakmaz gördüğümüz gibi gözlerimizin içinin güldüğünü de sadece biz bilebiliriz. bu kendi dış görünüşünü beğenmek için yeter de artar bile. ellerinizin bir kadına göre büyük olması onları karakteristik olmadığı anlamına da gelmez. bunun için sadece senin görüp beğenmen yeterli.
    fikirlerini beğenmek; zaten beğenmesen arkasından gitmezdin onların. geçiyorum.
    hayallerini beğenmek; kimseye anlatmadığın ama düşününce seni çılgına çeviren hayallerini getir gözünün önüne...
    örnekler arttırılabilir. kendini beğenmek ego'dan öte bir şeydir. kibirle karıştırılmaması gereken, dış dünyayla bağımsız, başkalarının haberi ve onayı olmadan da oluşabilecek bir histir.
    parov
  4. tecrübeler göstermiştir ki; ne kadar az gelişmişsen, aklının ürünü şeyler seni o kadar kibirlendirir.