1. dünyanın sonunu yazıyorum. sonunu yazmak bana mı düştü. etrafıma baktım tek insan ben kalmıştım. o an çok kalabalık ve sonsuz bir insan olduğumu farkettim. her şey gerimde ve sonlu kalmıştı. size sonsuzluktan yazıyordum. var olduğunu umduğum göremediğim veya yetişemediğim sonsuz insanlara. acaba siz de benim gibi mi bu dünyanın sonuna kaldınız. etrafımı çevreleyen bu sis sizi görmemi engelliyordu belli ki. bir fener bir işaret fişeği yakmalıydım. dünyanın sonunu tek başıma yazamazdım. bu nasıl bir düzense düzen ben oluyordum. damarlarım ve içinde gezen kan bana ne yapacağımı ve bu kalabalıktan nasıl kurtulacağımı söylüyordu. benim dilim olmasa gerek. bildiğin frenk dilleri gibi. peltek bir genişlik. beni boğan ve sıkan. nefesimi kesmesine asla izin vermemeliydim. bu dünyanın sonunu yazacak ve bundan hiç şikayet etmeyecek bir insan daha bulmalıydım. gezebildiğim görebildiğim sezebildiğim yerlerde bir iz bile yoktu. çoğu kısık bir fısıltıdan başka bir şey değildi. kafamın içinde yankılanan bu fısıltılar başta rahatsız etmese de bazen uyumamı ve odaklanmamı imkansız kılıyordu. hepsini öldürmeliydim. ya da kendi kendilerine bunu başarabileceklerde. potansiyelleri vardı. hepsi bir işaret bekliyordu bunun için. yanıma sadece bir parça suskunluk almıştım. tehlikeli ve acımasız ormanlardan geçerken tasarruflu olarak bunları kullanıyordum. gerçekten dünyanın sonuna kalmak baya zormuş. hele bunu yazabilmek beni derinden yaralamıştı. şikayetçi değildim.
  2. yeryüzünün kıyâm etmesi. küre bir çarşaf gibi yerinden kalkacak, dağlar parçalanacak, denizler taşarak çılgınca yeni yolların keşşafı olacak, sitâreler dökülecek, ay cam kırıkları gibi serpilecek, insanların kulaklarını uğultular sağır edecek, bir anda her şey olup biterken, o kısacık an dünya hayatı kadar uzun gelecek.

    israfil sura üflemiş, mikail rüzgârları toplamış hiçlik hasadından, azrail büsbütün âmel etmiş, cebrail arşın arşın fezada el pençe divan durmakta.

    hiçlik mi ikinci hayat mı sorularının cevapları, ya da cevapsız soruların hiçliği, ya da soru cevap çekişmesi. ya hesap kitap, ya da bir başka tekâmül imdinde görüşmek üzere.
  3. bireyin kendi ruhunda vardığı sondur.
  4. ortadoğu mitolojisinde dünyanın sonunu, toplu yok oluşu ifade eden bir kavram.