1. diş perisi olduğuna inanmak.

    her düşen dişimi peceteye sarar yastigimin altina koyardim uyumadan önce sonra bi bakardim tatadaa sabah para olurdu bi şaşkınlık bi mutluluk cocukluk iste 25 kurusluk cipslere saldırıslar sonra anladim ki benim diş perim rahmetli babanemmiş :)
  2. hep anneler, teyzeler, babaanneler falan o cüzdandaki kimlik konulan şeffaf yere sevdiklerinin vesikalık fotoğraflarını koydukları için orasını böyle aile albümü için ayrılmış özel bir alan sanıyordum. ama mantıklı bence. neden olmasındı ki? olmalı yani. bunu düşünmeyen tasarımcıların yeteneksizliği o.
  3. hitler'i birkac kisiden ibaret saniyordum. sondaki -ler cogul eki hesabi.
  4. televizyon izlerken sahneler değiştikce kameraman koşa koşa çok hızlı diğer yerlere gidiyo sanırdim. sanki filmler canlı yayinmiş gibi.
  5. çok utanıyorum ama... emile zola'yı kadın sanıyordum. hatta adını "emine" sanıyordum. evet, emine zola adında bir yazarımız var sanıyordum. neyse ki maymun iştahlı bir okur olarak gerçeğin farkına küçük yaşlarda varabildim. thank god...
  6. fotoğraflara bakıp anne-babanın düğününe neden sizi davet etmediğini sorgulayan bir ben değilimdir herhalde. özellikle de pastadan ayrılmamasına çok içerlerdim.
  7. yarını dün, dünü yarın sanıyordum.