1. muhteşem bir ece ayhan şiiri.

    meçhul öğrenci anıtı

    buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
    bir teneffüs daha yaşasaydı,
    tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
    devlet dersinde öldürülmüştür.

    devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu şuydu:
    - maveraünnehir nereye dökülür?
    en arka sırada bir parmağın tek ve doğru karşılığı:
    - solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine!dir.

    bu ölümü de bastırmak için boynuna mekik oyalı mor
    bir yazma bağlayan eski eskici babası yazmıştır:
    yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım

    o günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
    yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazmıştır:
    ah ki oğlumun emeğini eline verdiler

    arkadaşları zakkumlarla örmüşlerdir şu şiiri:
    aldırma 128! intiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
    her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
    bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek.

    ece ayhan
  2. (bkz: yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım)
    bilmeyenler için maveraünnehir aslında bir bölgenin adıdır, iki nehir arası demektir. ne akmaya başladığı ne döküldüğü bir yer vardır.
    hepimiz öğrenciliğimizde karşımıza gelen saçmaklıklar yüzünden en az bir kez 128 olmuşuzdur ve kimimiz bu 128'liği solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine kimimiz de doğrudan kendi kalbimize saplamışızdır.
    üzülme 128, o ayaklanmanın çocukları büyüyüp şimdi öğretmen oldu. biz artık merak etmiyoruz, maveraünnehirin nereye döküldüğünü.
  3. “ece ayhan 13 ekim 1987’de, nilgün marmara’nın cenazesinde, nilgün’ün annesinin yanına gider ve okul numarasını sorar, annesinin söylediği sayı nilgün’ün mezar numarası ile aynıdır; 128 nilgün”

    aldırma 128! intiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
    her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
    bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek.

    *****

    "herhangi bir ikirciğe düşmeden, hiç çekinmeden şunu diyorum; “bir teneffüs daha yaşasaydı tabiattan tahtaya kalkacaktı.” o nedenle de yazımın başlığını şiirdeki gibi “128 nilgün marmara!” koydum. hatta kendisine “aldırma nilgün marmara!” bile demiştim ölümünün hemen ardından yazdığım bir yazıda."

    - ece ayhan -

    tanıklar söylüyor, yere düşerken hiç çığlık atmamış