• izledim
    • izlemek istiyorum
  • youreads puanı (7.25)
mon roi - maiwenn
ilişki tony’yi yavaşça öldürüyor. oysa ilk tanıştığında, georgio onu kıvrak zekasıyla, ani güzellikleriyle, özgürlüğüyle etkilemişti; ertesi sabah uçar gibi birbirlerine düşmüşlerdi. o sabah, tutku ve aşkla olduğu kadar, acı ve yalnızlıkla dolu bir on yılın ilk sabahıydı tony için. prensim, ilişkinin sonuyla açılıyor: tony’nin bir kayak tatilinde kırdığı bacağını iyileştirmek için gittiği bir rehabilitasyon merkezinde; tony’yi bacağından çok daha fazla yeri kırık bir halde görüyoruz. georgio’nun ilk başta tony’yi çeken özgürlüğünün yokluğa, kıvrak zekasının yalanlara, inceliklerinin başka kadınlara döndüğü, tony’nin yine de aşkta kaldığı, dayandığı ve dayanamadığı yıllara tanık oluyoruz. bu can yakan bir aşk ve bir kadın hikâyesi. prens’i tony’nin canını yakarken, tony’nin deli-aşkını, düşüşlerini ve yok oluşlarını canlı bir kalbin atışları gibi duyumsuyoruz. belki de ruhun gücü dediğimiz şey, alışılageldik tanımların arkasında bir yerde yatıyordur. (if istanbul tanıtımından)
yönetmen
maïwenn
senaryo
etienne comar, maïwenn
görüntü yönetmeni
claire mathon
kurgu
simon jacquet
müzik
stephen warbeck
oyuncular
vincent cassel, emmanuelle bercot, louis garrel, isild le besco
  1. *

    denk geldiğim bir çok yorumda film için kullanılan anahtar kelimeler "aşk" "aşkın yıkıcılığı" "ilişkinin çıkmazları" şeklindeydi...izledikten sonra üzerine düşünürken yorumlara genel olarak katılmakla birlikte bu film için asıl vurgunun psikolojik şiddet kavramına yapılması gerektiğini düşündüm. evet sıradan hatta kendi hayatlarımızdan benzerlikler bulabileceğimiz bu film aslolarak bir ilişkinin girdiği çıkmazlarda psikolojik şiddetin ne menem yıkıcı bir işkence olabileceğini gösteriyordu.

    bu filmi izleyip de "ne şiddeti, her ilişkide olabilecek şeyler" diyen olursa dönüp kendi "normallerine" bakmaya başlamalı, film bu açıdan iyi bir turnusol görevi görüyor.

    !---- spoiler ----!

    spoiler bile sayılmaz ya, neyse...filmin başında psikiyatrist bize uzun uzun kırık bacak ile kırık kalp bağlantılarını anlatmasaydı da kendimiz anlasaydık iyiydi...insan zekasına hakaret gibi...böyle uzun uzun...anlardık yani...

    !---- spoiler ----!
    mesut
  2. bir aşk filminden ziyade psikolojik gerilim. anlattığı neredeyse psikopat ilişkinin sivrilmelerini anlatmak ve karakterler üzerindeki etkisini hissettirmek açısından oldukça başarılı.
    filmde tony'nin kardeşi dışında kimseyi sevemediğimi belirtebilirim. georgio daha en başından fazla özgüvenli tavırları ve gülüşü, derinliksiz hedonist burjuva yaşamıyla beni itti. tony ise karşısındaki insanın ona zarar veren ve onu psikolojik açıdan harap, ezik, itaatkar ve bağımlı hale getiren her hareketinde ona daha fazla teslim olması ve bağlanmasıyla beni delirtti.
    yani ya ben hiç aşık olmadığım için böyle düşünüyorum ya da anlatılan gerçekten "aşk" değildi ve sadece hastalıklı bir ilişkiydi.

    !---- spoiler ----!

    açıkçası pek çok noktada karakterleri anlamakta zorlandım. georgio'nun bitmek bilmeyen, yer yer oha dedirten ve tony tarafından neredeyse sürekli kabul edilen istekleri (çocuk yapalım, adı simba olsun, eski sevgilimle ilgilenmem lazım hatta biraz bize taşınsın (!), ben biraz başka evde takılayım 24 saat seninle sıkılıyorum vs.) insanı çıldırtacak cinsten.
    arabadaki boşanma konuşması ve georgionun tony'i hırpalayarak tehdit etmesinden sonra mahkemeden mutlu mutlu boşanmış şekilde çıkmaları ve ilişkilerine devam etmeleri yine "nasıl yani ?" dediğim kısımlardan.
    sonuç olarak final de aynı sinir bozuculuktaydı ve ben "size müstahak!" diyerek teyze modunda salonu terkettim.

    !---- spoiler ----!