1. zannedildiği gibi her osmanlının değil, bu alanda özel yetiştirilmiş askerlerin kullandığı yakın dövüş ve saldırı tekniğidir. elin her iki yanıyla yapılabilen düşmanı sersemletmek amacıyla uygulanan bir vuruştur. yanaklara ve ense kısmına doğru yapılır. el ve kolun omuzdan hızlı ve açısız bir şekilde yüze veya ense bölgesine şiddetli darbesi ile gerçekleşir.

    bu tokadı başıbozuk ve azap da denilen "delibaş" isimli askerler atardı. osmanlı ordusunun "delibaş" sınıfına seçilecek askerler çocukluklarından itibaren sadece pirinç ve hamur ile beslenirler, her gün yağ sürüdükleri elleri ile mermerlere vurarak eğitilirlerdi.

    delibaşlar savaş sırasında osmanlı ordusunun açtığı hendeklere askeri kıyafetlerini çıkartıp kefen giyerek yerleşirdi. osmanlı ordusunun üzerine gelen düşman askerlerinin atlarını tokatlayarak düşürürlerdi. vurmanın etkisi ile atlar ya ölürdü ya sakat kalırdı.

    savaş meydanlarında kullanılan hafif silahların düşmesi, kırılması, ağır silahların ise kuşanılmasının zaman almasından dolayı delibaşlar tokatlamak süretiyle savaşırdı. tokadın şiddetine ve vuruş yerine göre boyun kırılması, beyin kanaması, tokat kulak bölgesine atılmış ise kulağın içinde bulunan denge sıvısı ve mekanizması sarsıldığından ve kemik kıkırdak dokusu dağıldığından ölüm kaçınılmaz oluyordu.

    osmanlı ordusunun savaş yaptığı meydanlardaki kazı çalışmalarında bulunan birçok at ve insan kafatasında tokat izlerinin olduğu görülmektedir. yapılan araştırmalarda atılan tokadın etkisi ile kafatası beyne doğru göçmüş insan ve at iskeletlerinin yanında metal miğferlerde bile tokat sonucu darbeler gözlenmiş, bu da delibaşların beyin kanaması geçirtecek kadar sert tokatlar attıklarını kanıtlamıştır.