1. yolcu sürüsündeki alfa erkektir. sürüyü içinde bulunduğu çetrefilli durumdan kurtarmış olduğu için iç güdüsel olarak anlık, iktidarını ilan etmiş hissiyatıyla, cinslerine çalım atmış ve onlar içinde fark yaratmış olduğu ve karşı cinsin çiftleşmek için yanıp tutuştuğu, hatta bazılarının bitlerini ayıklamaya amade olduğu hissiyatına kapılır. bu gerçeklik payı da olabilecek sanrı taş çatlasın on saniye sürer, sonrasında alfa erkek de geriye kalan bütün sürü gibi normal hayatına devam eder.

    bir de bu adamların anti kahraman versiyonları vardır. kalıplı, yakışıklı, gözlerinden merhamet okunan karayağız yiğit esas oğlanımız, daha önceki denemelere rağmen kimsenin açamadığı cama, tüm karizmasıyla "açılın hele" vucut dili ile yanaşarak, yapacağı işe ne kadar da hakim ve maharetli olduğu özgüveni ile abanır olmadı bir daha abanır, olmadı bir daha, bir daha derken her defasında o adam giderek camı açmak için tuhaf ve komik teknikler geliştirmeye, erimeye, sefilleşmeye, malaklaşmaya başlar. en nihayetinde kepazelikte doyum noktasına erişerek, sessiz sedasız boynu bükük bir mağlubiyetle, eyleminden vazgeçer. tam o anda bir elinde muhtemelen pazar poşeti gibi bir nesne bulunduran, omuzları düşük, ufak tefek ve her halinden sünepelik damlayan dört gözün teki, cılız şekilsiz ve ince kolunu cama doğru uzatarak tek bir hamlede hiç bir efor sarf etmeden, mınakoduğumun kırk haramiler kapısı gibi inat camını adeta açıl susam açıl şeklinde dandikçe bir ifade kullanmış gibi, sanki o açılmayan cam aslında sensörlü bir mağaza kapısıymış gibi elini uzattığı anda açar. sünepemiz, hiç bir kahramanlık emaresi bulunmayan, ben bunu hep yapıyorum tavrı ile, sıradan ve en doğal hali ile yerine çekilir. esas oğlan bu esnada sırra kadem basmıştır. bir daha da onu gören olmaz.
    işte ben en çok bu uyuz tiplere gıcık olurum.
    beyin gücü kullanıyo ibne, otobüsten inince iyice bir dövmek lazım bunları.
  2. camı açmak için yaklaşırken fonda ''bonnie tyler - i need a hero'' yükselir.