1. sönüyor al kanatları günbatımının
    çitler sayıklıyor dumanlarda sessiz
    üzülme, hasretlenme beyaz damım
    işte yine yalnızız, yalnız

    kırık çatılarda cilalıyor ay
    mavilikle kaplanmış boynuzlarını
    çıkmadım ve gitmedim ardı sıra
    uğurlamaya ıssız tınazları

    yıllar söndürür dertlerin korunu
    biliyorum, geçer bu ağrı yıllar gibi
    ve dudaklarını, erden ruhunu
    bir başkasına saklar sevgili

    yalnızca mağrurlar güçlü yaşar
    sevinci dileyenler güçlü değildir
    ve onlar kalırlar elden ayaktan
    çürümüş de atılmış bir hamut gibi

    ben acılardan beklemiyorum alınyazımı
    ilk karlar döne döne savrulur
    sevgili bir gün gelir sılamıza
    bekleyip ısıtmaya yavrucuğunu

    mantosunu çıkarır, atkısını çözer
    ateşin karşısına benimle yerleşir
    ve usuldan, sevecen söyler
    çocuğunun bana benzediğini