1. arthur rimbaud diyor bunu sayıklamalar'ında. şöyle devam ediyor;

    ' aylaktım, kurbanıydım bir yûksek ateşin: imreniyorum mutluluğuna hayvanların,
    vaftizsiz bebeler cennetinin masumluğunu simgeleyen tırtılların, o erdenlik uykusu olan 
    köstebeklerin! '

    fakat bu 'kutsal buluş'un düzensizliği düzenlileştirmesi gibi bir biteviye 'yola sokuş' yerleşikliği var iken logosun, insanın her momentik bulunuşunun bu bulunuşta bir şeyler bularak aitliğini yaratmasının rehavetinin reddedilemeyişinin zamansız o anda hiç var olmayan rahatsızlığı da bu 'düzensizliğe' dahil midir? diye sormak lazımdır. çünkü bu 'rahatsızlık' rahatın karşıtı olan değil, rahatı reddeden, momentik bulunuştan izole ama aynı anda onu sarmış bir rahatsızlıktır. ve bu asla bir evetlemeye gelmez. çünkü onun özünde yadsıyışın bilinen evetlemesizliğinin evetleyişi vardır.
    hayır'ın içinden bağıran evet'i. bu ses kulaklarımı paramparça ediyor.