1. metafor, yetersizlikle hastalaşmışlığın her daim açık nöbetçi eczanesidir. oradan sürekli bir şeyler alınır ve 'hastalığa' karşı kullanılır. sürekli yanında sürüklenir oradan oraya. ancak bu da bir 'hastalık hastalığı'na gark eder insanı. çünkü 'sağlıklı olamayışın' krizlerini dindiren metafor, elden bırakıldığında artık 'sağlıklı olamayış' bir sağlıklılıktan gelmez. direkt olarak 'sağlıklı olamayış' olarak ayyuka çıkar. metafor bastırılır hemen bu 'yaraya'. ve bu devinimle birlikte, bir süre sonra 'sağlıklılık' ile karıştırılmaya başlanır 'sağlıksızlıktan sonraki müdahale edilmiş bu sağlıklılık.'

    müdahale edilmiş bu sağlıklılık, dil'i kullanmaya ilk başlayan primatların da uyguladığı bir şeydi. onların 'yetersizliği'ne bizim şimdi üzerinde ekstradan metafor ürettiğimiz 'dil' metaforlaştırıldı.
    bu 'metaforlaştırım' doğa ile aramızdan çekilmedikçe hep üstüne konan bir illüzyonun silikleştirilmesi illüzyonuna sürükleneceğiz, bu sürüklenen metaforla birlikte.