• okudum
    • okuyorum
    • okumak istiyorum
  • youreads puanı (8.00)
Yazar latife tekin
unutma bahçesi - latife tekin
"unutacağımız hiçbir şey kalmayana dek her şeyi unutabilsek tanrıyla karşılaşacağız ama oraya kadar unutmayı beceremiyoruz bir türlü..." demiştim. "insan iniyor aşağı, ama bir noktada soluksuz kalıp yukarı sıçrıyor," demişti, "unuttuğun kadarı bile fazla bana kalırsa, boş laflar ediyorsun...""her şey geçmişte gömülü, başlangıçta" diyorum ben. şeref, "sırlarımız gelecekte çözülecek ama" dediğinde de soluğumun açıldığını hissediyorum. söyleyecek olsam, "benim öyle seni rahatlatmayı düşünerek böyle konuştuğumu sanıp kendini yanıltma," der, "unuta unuta in aşağı sen... madem anılar bizim atıklarımızmış, unutmanın sonuna var, anlarsın... tanrı senin yüzüne bakıyor muymuş? her şeyin başına dönmek isteyen nedir biliyor musun, akıl ister bunu... aklı da kendi haline bırakmamak gerekir, aptalca işlere kalkışır çünkü..." (kitap bilgileri idefix'den alınmıştır.)
  1. daha önce okumaya çalışıp da bitiremediğim sevgili arsız ölüm'ün ardından ilk kez bir latife tekin kitabı denemeye karar verdim. korka korka başladığım kitabı elime almamla bırakamadığımı fark etmem arasında çok bir zaman farkı yok. bir kitap okudum ve hayatım değişti diyebileceğim bir kitap değil ama şunu söylemem yerinde olacaktır: "umarım bu kitabı okuduğumu unuturum."

    unutmak kavramı üzerine olduğu kadar, hatırlamak ve anımsamak üzerine de yoğunlaşan, sonrasında, "insan unutmasaydı muhtemelen delirirdi fakat insan her an birçok şeyi unuttuğu için de muhtemelen delirir, yani muhtemelen deliriyoruz yahut çoktan delirmişiz" diye düşündürmüştür. zaten kitabın sonuna doğru ışık ergüden'in mektubunda bu soru da soruluyor**: "unuttuğu için mi delirir insan, unutamadığı için mi?"

    tekrar ediyorum, bir kitap okudum ve hayatım değişti diyemem ama umarım bu kitabı okuduğumu unuturum. siz de okuyun bu kitabı ve siz de unutun.