1. adnan yücel'in yazdığı bir şiir.

    aşksız ve paramparçaydı yaşam
    bir inancın yüceliğinde buldum seni
    bir kavganın güzelliğinde sevdim
    bitmedi daha sürüyor o kavga
    ve sürecek
    yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek
    bir bir çekilirken teslim bayrakları
    göçmelerle taşarken avrupa yolları
    durdu bir avuç yiğit, bir tutam kır çiçeği
    girdiler zulüm tufanına
    onlar ki bir ayrık otu tarlasında
    bir tutam çiçektiler, bir tutam çiçek
    ve en dayanılmazında tufanların
    adlarını bile söylemediler
    imgelerin en ulaşılmaz doruğunda
    ey her şey bitti diyenler
    korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler
    ne kırlarda direnen çiçekler
    ne kentlerde devleşen öfkeler
    henüz elveda demediler
    bitmedi daha sürüyor o kavga
    ve sürecek
    yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek
    bir inancın yüceliğinde buldum seni
    bir kavganın güzelliğinde sevdim
    bin kez korkuya boğdular zamanı
    bin kez ölümlediler
    yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz

    ll
    yekpare mermer dediler adlarına
    ki her yerleri çamurla sıvanmış
    donmuş sanki üstlerinde sesler
    türküler bir ıslıkta yarım kalmış
    bazen kıyılarda çığlık çığlığa
    bazen doruklarda sessiz
    karanlığın silinişiydiler oysa
    sessizliğin tükenişiydiler
    ölüm oruçlarına dalıp gidenler

    yekpare mermer dediler adınıza
    sularla birlikte aşıp çağları
    güneşle birlikte yükseleceğiz
    yeni doğumlarla yeni sevinçlerle
    zafere dek yürüyeceğiz

    öyle yalansız öyle içten
    tepeden tırnağa maviydi her şey
    kara kapkara kirli bir mavi
    hele damatlıklar ve gelinlikler
    renklere zulüm bulaştı bir anda
    öyle kısır değildi dirençleri
    boğulmasın diye çöllerde nehirler
    ve bir adım daha atılmasın diye geri
    kanlarıyla yıkadılar gelinlikleri
    ey her şeye bitti diyenler
    bir selamımız var bugünün yarınına
    belki yenik belki yorgun
    ama umutlu ama soluklu
    ne kırlarda direnen çiçekler
    ne kentlerde devleşen öfkeler
    henüz elveda demediler
    enginleri savunan yoktu sanki
    nehirleri duyan yoktu başka
    taşlarla söyleştiniz her sabah
    yapraklara sordunuz kendinizi
    ve ıslak beton çıplaklığında
    karanfiller kopardınız topraktan
    her kokuda bir daha
    bir daha dirildi vurulanlar
    ölüm oruçlarına dalıp gidenler
    yekpare mermer dediler adınıza
    sularla birlikte aşıp çağları
    güneşle birlikte yükseleceğiz
    yeni doğumlarla yeni sevinçlerle
    zafere dek yürüyeceğiz
    öyle yalansız öyle içten
    ey bugünden yarınları görenler
    yekpare mermer dediler adınıza
    kavganın kuraklığında derinleşirken
    aşkın sularında sonsuzlaşırken
    gecenin karnında gündüzleşirken
    ölüm oruçlarında şiirleşirken
    ve kuraklığın yetmişbeşinci gününde
    bahçeler dolusu çiçekleşirken
    ey her şeye bitti diyenler
    bir selamımız var bugünün yarınına

    belki yenik belki yorgun
    ama umutlu ama soluklu
    ne kırlarda direnen çiçekler
    ne kentlerde devleşen öfkeler
    henüz elveda demediler

    lll
    sen ki bilirsin kır çiçeklerini
    hangi rüzgar dağıtırsa dağıtsın yeniden çoğalırlar
    ve bir gün güneşin suları öptüğü zaman
    özgürlük renginde sevgiyle açılırlar
    toprağın ilk sancısından beri kaç ihanet gördüler
    kaç güzelliği kurban verdiler
    ne yollar tükendi ne bahçeler
    belki yorgun belki yenik belki yaralı
    bitmedi daha sürüyor ve sürecek o kavga
    gözleri bağlı bir karanlıkta belki susulacak
    hiç konuşulmadan yaşam savunulacak
    belki de bir zamanlar usta bilinenler
    çıraklardan önce adlar, adresler sayacak
    kalabalık cehennemi bu yalnızlıkta
    yalnızca direnmeler suluyor çiçekleri
    yılmayan gözler dikiliyor ufuklara
    okuyorlar dayanmanın bitimsiz şiirlerini
    yaşayan kimdir gerçekte ölen kim
    yaşarken bile tükenenler, yılgın yılgın düşenler mi
    yoksa çekilip tarihin burçlarına
    bayrak bayrak düşenler mi
    işte deniz, işte mazlum, işte fatih
    bitmedi daha sürüyor ve sürecek o kavga
    belki yenik belki yorgun belki yaralı
    bitmedi daha sürüyor ve sürecek o kavga
    yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!
  2. yaşar kemal'in cenazesinde okuyan dayı çok güzel okuyo be bu şiiri.