1. genelleme içeren bir önermedir.

    sözlükte takip ettiğim insanların hepsi ya mutsuz ya da mutsuz olmaya meyilli kişiler. sorun bende mi yoksa bu, youreads genelinde bir durum mu çözemedim. gözlemlerinizin beyanını bekliyorum.
    bozuk
  2. aslında dışarıda o kadar neşeli ve konuşkanım ki... yav hatta düşününce kıkır kıkır gülen, bahar mevsimi gibi taptaze bir insanım ben. mesela bizim neslimizin en çok vakit geçirdiği yer okuldur. hayatımızın büyük bir kısmını oraya verdik diye söylüyorum ; ilk okuldan itibaren geçen tüm sürede ben okulda( lise 3) 1 kere ağladım, onda da gülmekten ağladım. kendimi özetlediğime göre açıklamaya geçebilirim: sanırım burada beni kimse tanımadığı için içimdeki her şeyi dökebiliyorum. bazen kendime itiraf etmediklerimi bile çıkarttığım oluyor. biraz da bunun suçlusu açılan başlıklar; insanı konuşmaya itiyor. ve özgürce konuştukca da asıl derinde kalan dünyamız gün yüzüne çıkıyor. hem bilgi öğrenme alanı burası benim için hem de bedava psikoterapi gibi. kültürlü ve anlayışlı insanların olduğu bir ortam. bilinç altımdaki yaralı çocuğu çıkartıp göstersem, ilk yardım bilen çok kişi var gibi..
  3. nasıl olmayayım lan,

    istanbul'da gündeme bakarmısın?

    07.06.2016 tarihi itibariyle hissedilen deprem, harfiyat kamyonun devrilmesi ve en önemlisi vezneciler'de bomba patlıyor. ortadoğu'da sıradan bir gün böyle oluyor herhalde di mi..
  4. karamsar mıyız yoksa dertlerimizi dökmek istediğimiz için mi öyle algılanıyoruz ? bir şekilde o umut ışığı bir yerlerden parlıyorda bizler karartıyoruz onu niye bilmem, keyif almak için bir çok neden varken içinde bulunduğumuz durumda biz karamsar olmayı seçeriz niye çünkü hepimiz bir yerlerde özgüveni az, kırılgan o çocuğuzdur, sevilmek hoş tutulmak isteriz. olur mu bilmem ama kendi kendimize yettiğimiz zaman karamsar olma evrimi umutla ters orantı olarak hayatımızdan kaybolmakta. bir şekilde karamsarlığı boşverip, hayatı yoluna sokmak lazım yoksa kibritler bitecek be abi, acele et.

    not: bu söylemlerim kafama kuş sıçtı bugün şanslı günümdeyim pollyanna'cılığı değildir. yaşam içinde ki az çok yaşanmış görülen durumlardan çıkarımlardır.
  5. ogrendikce daha da cahil oldugunu anlar insan. karamsarlik gelir pesisira.
  6. entelektüel olduklarını gösterir. aklı olan adam bu bok çukurunda geleceğe pozitif bakabilir mi?