1. hayvan korkusudur. genellikle çocuklukta ortaya çıkar ve bazen erişkinlik döneminde de devam eder.

    bir insanın hayvanlardan korkması bence hem ironik hem de doğanın işleyişiyle örtüşmüyor. büyük olasılıkla da bu korkunun temeli ya çocuklukta yaşanan bir travmaya ya da ailenin çocuğu yetiştirmedeki hatalarına dayanıyor.

    hayvanları sevmek lazım, etrafta korkulacak bunca şey varken.
  2. insandan korkmak varken salakça ve anlamsız gelen durum. tamam istemsiz oluyor hastalık falan ama yine de az mantık bee
    wtf
  3. bir çeşit özgül fobi.

    kitap şöyle açıklar: kişi korkusunun abartılı olduğunu, tepkilerinin aşırı olduğunu bilir ancak uyaranla her karşılaştığında yine benzer abartılı tepkiyi gösterir.

    tedavisinin de oldukça kolay olduğu söyleniyor. bir psikologla görüşmekte fayda var. hayvanlar iyi birer dost. korkmayın, sevin.
    merc
  4. trt belgesel kanalında korku kulübünde işliyorlar bu konuyu. başarılı sonuçlar alıyor katılımcılar program sonunda. mesela, kanatlı hayvan korkusu olanlar var. bende de vardı. dokunamazdım, kemikleri elime batardı sanki. sonra sonra tavuk ve güvercinlerle yendim bu korkuyu. biraz üzerine gitmek gerek.

    pek çok kere köpek saldırısına uğradım, yine de çok severim onlara yakın olmayı. beyni gereksiz bir şekilde koşullandırmamak gerek. "korkuyorum, korkuyorum"dan ziyade, aslında korkmuyorum diyerek onların güzel dostluklarını keşfetmek lazım.
  5. çocukken sahip olduğum fobi. çok garip ki yaşlılardan ölülerden engellilerden ve hayvanlardan çok korkardım. çocukken büyük yanlışlarım olmuş.