1. gün beni uzundur bok gibi karşılıyor
    annemin uyanır uyanmaz beni ekmeğe yollaması
    beni daha mutlu eder şu zamanlarda,
    hayata karşı bir taktiğimin olmaması
    beni tek başıma yarıştığım bu ligde sonunculuğa itiyor

    insanlara karşılıksız çekler veriyor
    bunlar ortaya çıkınca suçlanıyor ve ilginçtir ki
    suçumun olmadığını düşünüyorum.

    bugün beklemediğim bir telefon konuşması esnasında
    bence psikolojik bir destek almalısın
    cümlesini işittim, haklı-lar.
    bu hayat beni çıldırtıyor, korkutuyor
    ve ben kanatsız bir kuş gibi
    kartalın o pençelerini bekliyorum.

    kırmak
    insanları kırmak ve hayatlarını paramparça etmek
    oldukça basit,
    bunları tedavi etmek istemiyorum ama
    bunlarla mücadele etmek beni öldürüyor
    sevdiğim bir insanı kırmak
    tedavi edememek
    suçlanmak,
    okyanusun ortasında
    köpek balığına teslim olmak.

    hayatta her şey yoluna girer
    hayatta her şey yoluna girerken
    hayatta pek çok şey yolundan çıkmak için meyillidir
    yapacak hiçbir şey yok,
    seyretmekten ve korkmaktan ve
    hakkımda verilen kararlara müdahil olmamaktan
    yoruldum.

    söylenecek bir şey kalmadı, bıçak boğaza dayandı
    olanlar oldu-ölenler öldü
    ve niçe söyle bir şey söyledi
    "eskiye geri dönemeyiz, gemileri yaktık; yapılabilecek tek şey, sonuç ne olursa olsun cesur olmaktır"
    cesaret,
    durduğum ve bazen ilerlediğim yolda karşıma hiç çıkmadı.

    "hikayeden de olsa bir günlük öldürün beni, fazla hırpalanmadan kapatalım bu defteri".

    hadi selametle youreads.

mesaj gönder