bir çıkmaz sokakta - ümit yaşar oğuzcan - youreads

  1. bir çıkmaz sokakta

    ne kadar dönüp dolaşsam, yine de
    hep o çıkmaz sokaktayım çaresiz
    bir umut kırıntısı gözlerimde
    yürüyorum durmadan, dalgın, sessiz

    sokak o sokak, bense ben değilim
    sanki bin yıllar geçmiş aradan
    boşlukta bir şeyler arıyor elim
    belki de mahşere dek bulunmayan

    yitirdiğim neydi, aradığım ne
    çöken ne yüreğime kurşun gibi
    tanrım! ben mi değiştim söylesene
    yoksa, bende zamanlar mı eskidi

    bir yerlere varmadan, nasıl böyle
    hiç durmadan akıp gidiyor günler
    yaşam diye verdiğin, bu mu söyle
    o mu sırtıma sapladığın hançer

    bir çıkmaz sokağın sonunda, işte
    suskun ve tek başına seninleyim
    fanilikten ölmezliğe geçişte
    bilmiyorum, söyle bana, ben neyim

    sevdimse; verdiğin yürekle sevdim
    sen açtın bu ufku karşımda sonsuz
    yürüdüm bir yolun sonuna geldim
    yıkık, üzgün ve paramparça onsuz

    ölüm buysa, tanrım buysa yaşamak
    sil alnımdan yazdığın bu yazgıyı
    ya bir yere çıksın artık bu sokak
    ya da öldür içimdeki tanrıyı!...