çocukluk şarkısı - peter handke - youreads

  1. çocuk daha henüz çocukken kollarını sallayarak yürürdü.
    derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
    bir su birikintisinin de deniz olmasını.

    çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
    herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
    çocuk henüz çocukken hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
    alışkanlıkları yoktu
    bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
    saçının bir tutamı hiç yatmazdı
    ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi…

    çocuk henüz çocukken şu sorulara sıra gelmişti.
    neden ben benim de sen değilim,
    neden buradayım da orda değilim.
    zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
    güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
    gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?

    gerçekten kötülük var mı?
    gerçekten kötü insanlar var mı?
    nasıl olur da ben olan ben olmadan önce var değildim ve nasıl olur da ben olan ben, bir zaman sonra ben olmayacağım…

    çocuk daha henüz çocukken ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı ağzında geveleyip dururdu,
    ama şimdi hepsini yiyor, üstelik mecburiyetten değil.

    çocuk henüz çocukken bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
    şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
    bütün insanlar güzel görünürdü, şimdi ise sadece bazıları.
    cenneti gözünün önüne getirebiliyordu, şimdi ise tahmin ediyor.
    hiçliği düşünmezdi, bugün ondan ürküyor
    .

    çocuk henüz çocukken hevesle oyun oynardı,
    şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
    çocuk daha henüz çocukken elma ve ekmek yemek yeterliydi.
    bu bugün de böyle.
    dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
    taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında, hala bırakıyor.

    çocuk henüz çocukken bir dağın doruğuna vardığında biraz daha yükseğini arzulardı hep,
    büyük bir şehir gördüğünde daha büyüğünü isterdi, bugün de böyle bu.
    coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı tepedeki kirazları toplamak için, bugün de böyle bu.
    kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken, bugün de bu değişmedi.
    sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
    bugün de yaptığı gibi.

    çocuk daha henüz çocukken
    zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca
    bugün hala titrer çomak o ağaçta.

    (bkz: der himmel über berlin - wim wenders)