enver gökçe - youreads



  1. hakkında uzun uzun yazmayı planladığım türk dilinin büyük şairi.
    tam 40 yıl önce bugün 19 kasım 1981'de, 61 yaşında, ankara'da, yeğeninin evinde ölmüş. kendi evi bile olamamış hayatı boyunca. çok ağır işkenceler görmüş yaşadığı dönemin iktidarının zihniyetiyle ters düşünce. pek çok eseri o baskı ve zulüm görürken kaybolmuş gitmiş.
    söylenecek hem çok şey var, hem de hiçbir şey.
    bu halk için, inandığın değerler için, en zorlu koşullarda yaşayıp (aslında yaşayamayıp) ölmeye değer mi, bilmiyorum, artık emin değilim.
    bıraktıkları onu hala yaşatıyor. iyi ki, iyi ki.

    "adı, haritalarda bile bulunmayan
    bir köyündenim anadolu'nun.
    güzel şeylere hasrettir memleketim,
    güzel şeylere hasret bu dünya.
    yıllardır, kanda ve ateşte mısralarım...
    memleket şarkıları kadar acılar çektim"

    "kardeş, kardeş!
    alkış tutan ellerini kesmedim,
    tanklarımla tarhlarını ezmedim.
    ben kendi halimle müthiş kişi
    ben sevici sert ve delişmen…
    ve hürlük kardeşlik çırasını
    kendi hissemce götüren insan.
    biliyorum bu dünyada
    gökyüzü ve denizyüzü
    cümle çiçek ve cümle yemişler vardır
    biliyorum bu dünyada
    yalnız ve yalnız insanlar
    yani kardeşler vardır.
    beni şehir şehir beni,
    beni köy kent beni
    beni usul, beni yolca götür
    kardeşlik treni!
    ağır yaralılar taşıyorum
    incinmesin kollarım, ayaklarım, ellerim
    işıltılı gündüzlere gitmeliyim
    acılar, darağaçları, kelepçe demirleri!
    bayram şenliklerine,
    demokrasi şenliklerine gitmeliyim
    uğruna şiir yazılan, döğüşülen, ölünen insanlar!
    yeter değil bana
    zaferlerin,
    yıllardır gece hücumlarına
    sokak savaşlarına katlandığım."
    hero