1. Biyolojide hiçbir şey, evrimden başka bir şey ışığında anlam ifade etmez ve aynı şekilde evrim olmadan, modern biyoloji diye bir şey var olamaz.

    Darwin ve Darwin zamanında yaşamış diğer biyologlar, gerek canlıların karşılaştırılmalı incelenmesinde, gerek coğrafi dağılımlarında evrime dair inandırıcı kanıtlar bulmuşlardır. Darwin’in zamanından beri kanıtlar daha güçlü ve daha kapsamlı hal almış, son dönemde ortaya çıkan bilim dalları (genetik bilimi, biyokimya, moleküler biyoloji, ekoloji, etoloji…) çok güçlü ek kanıtlar sağlamış ve kuramı ayrıntılarına kadar doğrulamıştır.

    Bilim adamları artık evrim olgusunu destekleyecek kanıtlar elde etme çabasında değildir. Evrimsel biyolojiyi araştıran bilim adamları, bu tartışmayı yüzyıl önce geride bırakmış ve artık evrim sürecinin nasıl meydana geldiğini daha fazla ve ayrıntılı olarak anlama çabası içindedir.

    Yaygın kanının aksine, evrim kuramının buluşu ilk kez Charles Darwin ile başlamamıştır. Örneğin büyük Fransız doğabilimci Jean-Baptiste Lamarck Darwin’in doğduğu yıl basılan Zoolojinin Felsefesi (Philosophie Zoologique) kitabında, ilk geniş kapsamlı evrim kuramını ortaya attı. Kendi kuramına göre Lamarck “organizmalar çağlar içinde daha alçak birimlerden daha yüksek biçimlere evrilir ve bu süreç bugün de devam etmektedir. Bu süreçte her zaman zirve noktası insandır” demiştir. Bugün biliyoruz ki, doğada üstün biçim yoktur ve hiçbir organizma, bir diğerine üstün değildir. Lamarck’ın bugün için yanlış olduğu kanıtlanan bir başka kuramı da kullanma veya kullanmama ile kazanılan veya kaybedilen özelliklerin (modifiksyon) kalıtımla miras alınabilmesiydi. Edinilmiş özelliklerin kalıtım yoluyla aktarılması yirminci yüzyılda reddedildi.

    Aynı şekilde Darwin’den bağımsız olarak Alfred Russel Wallace, türlerin evrimini açıklayan süreç olarak doğal seçilimi keşfetmiştir. Fakat Wallace evrimin ilerlemeci olduğunu düşünüyordu. Darwin ise Wallace’ın bu makalesinden bir yıl sonra Türlerin Kökeni kitabını yayımlayacak ve burada evrimin mutlaka ilerleyici yönü zorunluluğunun olmadığını savunacaktı.

    Şu artık rahatlıkla denilebilir ki evrim olgusu tam bir kesinlikle yerli yerine oturtulmuştur. Evrimin kabul edilip edilmemesi, semavi dinlerin evrimle çelişmesi, bu kesinliğe şüphe düşürmez. Organizmaların evrimsel kökenleri, Dünya’nın yuvarlaklığı veyahut kütle çekim teorisi gibi keskin bir kesinlikle tesis edilmiş bilimsel bir sonuçtur. Biyologlar evrimin bir olgu olduğundan bahsederken, kuşkuların ötesine geçen net bir kabul ile araştırmalarını yaparlar.

    Az önce de bahsettiğim gibi artık evrimin varlığı/yokluğu yüzyıl önce tartışma konusu olmaktan çıkmış, evrimsel sürecin anlaşılması üzerinde yoğunlaşılmıştır. Bazı mekanizmalar net bir şekilde açıklığa kavuşturulmuş olsa da (örneğin insanın primatlardan bugüne olan evrimi defalarca ve defalarca kez en ince ayrıntısına kadar net bir şekilde ortaya konulmuştur) başka bazı meseleler o kadar kesin değildir, ve bazıları da şu an için tahminden öteye gitmemektedir (örneğin Dünya’da hayatın ne zaman başladığı, ilk canlıların özellikleri gibi)

    Yine de bununla birlikte, bu meselelerdeki belirsizlik evrim olgusuna şüphe düşürmez. Galaksilerin kökeniyle ilgili bütün ayrıntıları bilmememiz, galaksilerin varlığından şüphelenmemize ya da özellikleri hakkında öğrendiğimiz her şeyi çöpe atmamıza yol açacak bir gerekçe değildir.

    Şunu tekrar etmekte fayda var. Evrimsiz bir biyoloji düşünülemez. Evrim olmadan tıp düşünülemez. (Her iki senede bir grip virüsünün salgınlar yapmasından, bakterilerin gittikçe sorun oluşturan antibiyotik direnci geliştirmesine, hızlı üreyen sineklerde yalnızca 30 nesil içinde maya üreten suşların oluşturulmasına kadar, evrim bilimin her yerindedir)

    Kopernik’in madde ve evreni anlamak üzere araladığı kapıyı, Galileo, Kepler, Newton ve birçok bilim adamı sonuna kadar açmıştır. Bu sayede 1500’lü yıllardan başlayan serüven sayesinde Dünya’nın evrenin merkezinde olmadığı, Güneş etrafında dönen basit bir gezegen olduğu, evrenin genişliği ve genişlediği, evrende tüm maddelerin hareket halinde olduğu ve hatta bu hareketlerin doğaüstü kanunlarla değil; formülize edilebilir, ispatlanabilir doğa kanunlarıyla açıklanabileceği gösterildi.

    Sonuç olarak, nedenler yeterince bilinirse, bütün fiziksel olgular açıklanabilirdi.

    1543’te Kopernik sayesinde başlayan ve diğer bilim adamları ile süregelen ilerlemeler, insanlığın evreni kavrayışını bölünmüş bir kişilik haline çevirdi. Bu durum 19. yüzyıl ortasına kadar devam etti. Şöyle ki; bilimsel açıklamalar cansız madde alemine hükmeder hale gelmişken; canlıların kökenini ve yapısını ise doğaüstü bir yaratıcı açıklıyordu.

    Bu kavramsal şizofreniyi çözen Darwin oldu. Charles Darwin, doğanın ve canlıların da (bir insan ömrünün yetmeyeceği yavaşlıkta olsa da) hareket halinde olduğunu, bu hareketin doğaüstü bir nedene başvurmadan açıklanabileceğini göstererek Kopernik’in başlattığı devrimi tamamladı.

    Bu sayede bütün çeşitliliğiyle organizmaların kökeni ve uyarlanması, bilimin alanına dahil edilmiş oldu.


    Devamı gelecek...


    Ekleme:
    Yazdığım şey evrim teorisi değil evrimin kendisidir. Evrim başka bir şeydir, evrime açıklama getiren evrim teorileri bambaşka bir şeydir. Kanunlar, teoriler bir bilimsel gerçeği açıklayan teoremlerdir. Ben burada bu gerçeği yazmaya çalıştım. Kütle çekimi gerçeği başka bir şey, kütle çekimini bilimsel olarak açıklayan kütle çekim teorisi başka bir şeydir.

    Ayrıca kanun tabiri bilim alanında sık kullanılan bir tanımlama değildir (Örneğin Newton'un kütle çekim teorisi, Einstein'ın özel görelilik teorisi gibi)

    Aptal müfredatımızın bize attığı kazıklardan biri olan, "hipotezler teori olur, yeterince zaman geçer ve deneylerle desteklenirse kanunlaşır" diye bir şey yoktur. Emin olun evrim her gün ama her gün binlerce kez dünyanın farklı laboratuvar koşullarında deneylendirilmiş, fosil kayıtları ile, genetik bilimi ile ispatlanmıştır. Kısaca anlatmak istediğim; evrimin kanun olması önündeki engel (!) primattan insan oluşmasının çok zaman alması, deneylendirilememesi falan değil... Nitekim laboratuvar ortamında kısa sürede üreyen canlılar üzerinde yapay evrim tüm hızıyla deneylendirilmektedir.

    Bu yazıyı evrim kullanım kılavuzu adlı kitaptan derledim. Evrime ilgisi olanların mutlaka ama mutlaka satın almasını öneririm.

    Ben yine bu kitaptan altını çizdiğim yerleri derlemeye devam edeceğim.

    1- şu anki yazı
    2- (#110605)
    3- (#111414)
    bilim
  2. Daha önceden başlangıcını yaptığım derleme yazısına devam ediyorum. Önceki yazı için;
    1- (#110434)
    2- Şu anki yazı
    3- (#111414)

    Sonraki yazımda doğal seçilim nedir? En uygun olanın hayatta kalması gibi soruları açıklamaya çalışacağım.

    Derlemenin bu kısmı, evrimin biyocoğrafya, karşılaştırmalı anatomi ve embriyoloji alanından kanıtlarından genel olarak bahsedecek. Başlayalım;

    Darwin’in değerlendirdiği evrim kanıtları paleontoloji (fosil araştırmaları), biyocoğrafya (canlıların coğrafi dağılımı), karşılaştırmalı anatomi ve embriyolojiye dayanmaktaydı. Moleküler biyolojinin gelişmesiyle birlikte evrimsel biyoloji en ikna edici kanıtlarını bulmuş olmasına rağmen Darwin zamanında moleküler biyoloji emekleme aşamasında bile değildi.

    1950’lerden sonra (yani Darwin’den yaklaşık yüz yıl sonrası), DNA’nın keşfi ve gen haritasının çıkarılması ile birlikte moleküler biyoloji alanında yapılan çalışmalar canlıların evrimsel tarihinin yeniden inşa edilmesini, evrim ağacının eksiksiz şekilde kurulmasını mümkün kılmıştır.

    Evrim araştırmalarındaki muazzam ilerlemeler sayesinde, canlı organizmaların evrimsel tarihindeki bilgi boşluklarının artık bulunmadığını ileri sürmek şu anda mümkündür.

    Sırayla evrimin kanıtlarına genel geçer şekilde göz atalım;

    Biçimsel Benzerlik
    İnsanlar, atlar, fareler, balinalar, yarasalar, kuşlar ve kaplumbağalar bulundukları doğal ortamın çeşitliliğine rağmen, çarpıcı derecede birbirine benzer iskeletlere sahiptir. Tümüyle pratik bir bakış açısıyla yaklaşıldığında, aynı kemiklerden oluşmuş ön uzuv yapılarıyla bir deniz kaplumbağası veya balinanın yüzmesi, bir atın koşması, bir insanın yazı yazması, bir yarasanın uçması heyecan vericidir. Bir mühendis, tüm bu amaçlar için ayrı ayrı ve her bir canlı için daha kullanışlı uzuvlar yaratabilirdi. Fakat bu kadar benzer iskelet yapılarının (ki az sonra bahsedileceği üzere bunlara homolog organ denilir) farklı hayat tarzlarına uyum göstermesinin cevabını yalnızca evrim açıklayabilir.

    Bilim insanları bu tür yapılara homolog ya da kalıtımla miras alınmış benzerlikler der. Yani homolog bir yapı, bütün türlerin benzer yapıyı gösteren ortak bir atasından evrilmiş ve sonra doğal seçilimle değişerek, farklı hayat tarzlarına uyum sağlamıştır. Homolog organların benzerliklerinin oranı ne kadar fazlaysa evrimsel akrabalık da o kadar yakındır denilebilir. Örneğin, memeli türlerinin kendi arasındaki benzerlik, memelilerle kuşlar arasındaki benzerlikten fazladır; memelilerin kuşlarla olan benzerliği ise balıklarla olan benzerliğinden daha fazladır.

    Dolayısıyla, yapıdaki benzerlikler evrimi ortaya koymakla kalmaz, organizmaların evrim ağacının yeniden inşa edilmesini mümkün kılar.

    Hayvanların anatomisi, onların hayat tarzına uymak için tasarlanmış olduğunu gösterir. Ama bir mühendisin tasarlayacağı gibi “zeki” bir tasarım değil, doğal seçilimle ortaya çıkmış, “kusurlu” bir tasarımdır. Organizmanın tasarımının bir yaratıcı tarafından tasarlandığını gösteren argümanların aksine, insan ve diğer canlıların vücudundaki kusurlar, evrimin kanıtıdır.

    Ayrı soylarda bazen, bağımsız olarak benzer özelliklerin evrildiğini görürüz. Bunlar analog yapılar olarak bilinir. Bu yapılar homolog yapılara benzeseler de, ortak bir atadan değil, canlıların aynı ortamda yaşamalarından ileri gelen bir “yakınlaşmadan” kaynaklanırlar. Örneğin yunuslar geçen 50 milyon yıl boyunca karadaki memelilerden evrilmiş su memelileridir (evet yunus bir balık değil memelidir). Fareler insanlardan ne kadar uzaksa, ikisi de suda yaşayan canlılar olmasına rağmen yunuslar da balıklardan o kadar uzak akrabadır diyebiliriz.

    Yine de yunuslar, balıkların bedenlerine benzeyen aerodinamik bedenler geliştirmişlerdir. Yunuslarla balıklar arasındaki dışarıdan bakınca birbirine benzeyen analog yapılar, homolog organların aksine ayrıntılarda birbirinden çok farklıdır. Örneğin insanlar, köpekler, balinalar ve yunusların ön uzuvlarının iskeletleri, benzer şekilde düzenlenmiş bileşenlerden oluşur; humerus, ulna ve radius. Bilek kemikleri (karpal kemikler), el tarakları (metakarpal kemikler) ve parmak kemiklerinin sayısı (falankslar), düzenlenmesi aynıdır.

    Bir yunusun ve bir ton balığının yapılarının, yüzmek ve okyanuslarda yaşamak için “tasarlandığı” açıktır. Ama tasarımın ayrıntıları çok farklıdır. Örneğin yunusların aksine, ton balıklarında nefes almak için solungaçlar bulunur. Bu farklılık söz konusu yapıların analog olduğunu gösterir. Benzer şekilde bir kuşun ve bir yarasanın kanatları uçmak için tasarlanmış olsa da, anatomik ayrıntıları bakımından büyük farklılıklar gösterirler.

    Embriyolojik Benzerlik
    Darwin’in ardından gelen evrimciler, embriyoların gelişimindeki benzerlikler üzerinde yaptıkları çalışmalarla birçok evrim kanıtları buldular.

    Balıklardan kertenkele ve insanlara kadar tüm omurgalılar, embriyo döneminin ilk aşamalarında çarpıcı şekilde benzerlik gösteren biçimlerde gelişmişler, ancak embriyo olgunluk dönemine yaklaşırken, kendi türlerine doğru farklılaşmışlardır. Bu benzerlikler, yakın ilişkili olmayan organizmalar göre (insan ve kertenkele), birbiriyle daha yakından ilişkili organizmalar arasında (insan ve maymunlar gibi) daha uzun süre varlığını korur.

    İnsanların ve suda yaşamayan başka omurgalıların embriyolarında, solungaçlarla nefes almamalarına rağmen, solungaç yarıkları görülür. Bu yarıklar bütün omurgalıların embriyolarında bulunur, çünkü ortak ataları, bu yapıların ilk kez gelişmiş olduğu balıktır. Ayrıca, insan embriyolarında, gelişimlerinin dördüncü haftasında gayet beliren bir kuyruk görülür, altıncı haftada bu kuyruk en uzun boyutuna ulaşır. Köpekler, atlar ve maymunlar gibi başka memelilerin embriyolarında da benzer kuyruklara rastlanır. Ne var ki, insanlarda bu kuyruk nihayetinde kısalır ve yetişkinlerde bir kalıntı olarak kuyruksokumu kemiği halini alır. Embriyolojik kalıntılar, zeki tasarım iddialarına ters düşer; doğumdan sonra kaybolacaksa, neden bir yapının gelişimin erken aşamalarında tasarlanması gereksin ki?

    Evrim sayesinde embriyolojik dönemde görülen kalıntıları anlamlandırabiliyoruz.

    İnsandaki solungaç yarıkları gibi, hiçbir zaman tam olarak gelişmemiş embriyolojik kalıntılar, her tür hayvanda ortaktır. Ne var ki bazıları, yetişkinlerde evrimsel ataları yansıtan kalıntılar olarak varlığını sürdürür. İnsanlarda bu kalıntılardan biri apendiks’tir (apandisit)

    Apendiks, otoburlar gibi memelilerde bulunan, geniş bir körbağırsakla birlikte bakteri yardımıyla sindirilmesi için selülozun depolandığı bir organ olmasına rağmen, insanlarda düşük miktarda işlevi olan (insanda apendiks düşük miktarda lenfoid doku bulundurur) bir kalıntıdır.

    Kalıntılar, tasarımla yaratıma karşı kanıt oluşturan, ama doğal seçilimle evrimin sonucu olarak tam anlaşılabilir kusurluluk örnekleridir.

    biyocoğrafya
    Bitkiler ve hayvanların dünya çapında farklılık gösteren coğrafi dağılımı ve takımadaların farklı floraları evrimin kanıtıdır. Yaklaşık 250.000 bitki türü, 100.000 mantar türü ve bir milyonu aşan hayvan türü, kendisine özgü ekolojik ortamda (ki buna “niş” denir) bulunur. İnsanlar, köpekler gibi bazı türler dünya üzerinde çok geniş coğrafi dağılıma sahipken bazı türler yalnızca sınırlı bir çevrede çeşitlenmiştir.

    Evrim, biyolojik çeşitliliğin, yerel veya göçmen türlerden evrimleşen yeni türlerin doğal çevrelere uyum sağlamasının nasıl olduğuna açıklama getirir.

    Örneğin;
    Yaklaşık üç milyon yıl önce Panama kanalının ortaya çıktığı tarihe kadar, Kuzey ve Güney Amerika’daki memeliler birbirinden yalıtılmış halde yaşıyorlardı. Bu kanal oluştuktan sonra kuzeyden güneye veya güneyden kuzeye doğru bitki ve hayvan türleri göç etmiştir.

    Dünyadaki kıtaların her birinde o kıtaya özgü hayvan ve bitki toplulukları bulunur. Afrika’da gergedanlar, hipopotamlar, aslanlar, sırtlanlar, zürafalar, zebralar, lemurlar, şempanzeler ve goriller bulunur. Afrika’yla hemen hemen aynı enlemde yer alan Güney Amerika’da ise bu hayvanların hiçbiri bulunmaz, bunlar yerine pumalar, jaguarlar, lamalar, rakunlar, keseli sıçanlara rastlanır. Avustralya’da keseli memeliler büyük çeşitlilik gösterir. Plasenta’dan yoksun olan bu hayvanlarda erken dönemdeki gelişimin büyük bölümü, rahim yerine annenin dış kesesinde gerçekleşir. Bu coğrafi izolasyon ve coğrafyaya dayalı çeşitlilik yaratılış argümanlarıyla değil, evrim teorisi ile açıklanabilir.

    Bu çeşitlilik sadece farklı çevrelere uyum sağlayabilmekten kaynaklanmaz. Elbette Güney Amerika’daki hayvanlar Afrika’daki doğa şartlarında yaşayabilir. Buna güzel bir örnek olarak Avustralya’daki tavşan belası verilebilir; tavşanlar spor olsun diye avlanabilmeleri amacıyla Avustralya’ya götürülmüş, onların beklediğinden daha fazla üremiş ve tarımın başına bela olmuştur;

    Thomas Austin Winchelsea, 1859’da Victoria yakınlarında bulunan arazisinde avlamak üzere İngiltere’den Avustralya’ya iki düzine tavşan getirtmiş. Bu tavşanlar araziden kaçmanın bir yolunu bulmuşlar ve büyük bir hız ile üremeye ve yayılmaya başlamışlar. Birkaç sene içinde 2 düzine tavşancığın nüfusu on binlerle ifade edilmeye başlanmış. İlerleme hızları senede orman içinde 10-15 kilometre, düz sahada ise 130 kilometreye dağılmış. Verdikleri zarar ile baş edemeyen halk bu konuda yönetimden çare talep eder olmuş. Yıl 1900’a geldiğinde sürekli avlanıp yakalanmaya çalışılmalarına rağmen tüm kıtayı sarmaya başlamış. Tavşanlar tarihe bir memelinin bir bölgeye en çabuk yayılışı olarak geçmiştir. Daha fazlası için tıklayınız

    Dünyanın farklı kısımlarında hayatın gösterdiği dikkat çekici çeşitlilik, doğal seçilimle ilerleyen evrimin kanıtıdır.

    Devamı gelecek…

    Homolog organlarlara örnek için tıklayınız

    Embriyolojik benzerlikler, kuyruğa örnek
    bilim
  3. evrim

    evrim hakkında onlarca teori arasından benim aklıma en çok yatan şu ; tüm kozmoz evrim geçirir atomlar yapısı itibari ile değişmeye mahkumdurlar.evrim hakkında bu kadar çelişkide kalmamızın sebebi insanoğlunun tarihinin evrimi anlamasına yetmemektedir.zamanın göreceli olduğunu daha önce görmüştük,insan için ortalama ömür 80 yıl diyelim,insanoğlunu tarihi için (yamulmuyorsam) 200.000 yıl diyelim,samanyolu galaksisi 13,2 milyar yaşında... 13.2 milyar yılın sadece 200.000 yılı insanoğlu burada.

    toparlayacak olursak evrim vardır ve bize göre çok yavaş işler.bazı arkadaşlar 50-100 senelik bir periyot la incelemiş evrimi bu yanlış.burada ki anahtar ölçeği büyütmek,atomunun yapısını ve atom altı parçacıkları anlayabilmekten geçer.

    örnek verdiğin zürafayı atomlar oluşturur,charles darwin'i atomlar oluşturur,seni beni atomlar...atomlar değişebiliyorsa onların oluşturduğu her şey iyi ya da kötü yönde değişebilir.

    atomların doğal yollarla değişerek bir şeyler oluşturması ise tamamen rastlantısaldır.13,2 milyar yıl atomların kanki olması için yeterli bir süredir.ortamında oluşan her türlü atom birlikteliği, yapısını ve kendisi korumak ister ama daha güçlüsüne karşı koyamaz.karmaşık bir sistem hali alan bu kankiler bir süre sonra (burada yazar yüz binlerce yıldan bahsediyor) yaşadıkları ortama daha uygun daha kompleks bir yapı içerisine girerler,bazıları bilinç kazanır (bkz: insan)

    bu nokta dan sonra insanların (bkz: doğal seçilim) dediği ayrıştırma işlemi başlar.atom sayısı tirilyonlara ulaşan kompleks ve bilinç/içgüdü sahibi biyolojik yapılardan kusurlu olanlar elenerek,kusurlarını bir alt nesile / atom kompleksine aktarmaları engellenir.türler arasında bile doğal seçilim mekanizması acımasızdır.zihinsel/bedensel güçsüz olan (atomları yanlış kankiler ile oluşmuş) yok olur.dolayısı ile bir alt nesile sadece en iyi kombinasyona sahip türler geçebilirdi,200.000 yıl öncesine kadar böyleydi en azından...

    200.000 yıl önce insanoğlunun diğer türlere göre rastlantısal olarak daha iyi bir kombinasyona sahip olmasından kaynaklı doğal seçilim mekanizması bozulmaya başladı,bozulmaya başladı demeyelim de bir süreliğine insan eli ile askıya alındı diyelim.artık insanoğlunun doğal seçilim yolu ile genlerini bir alt nesile aktarmıyordu.bir alt nesile tamamen keyfi olarak genlerini aktarmaya başladı.oluşmaması gereken kompleks yapılar ortaya çıkmaya başladı ve genetik / atom kankilerin de kusurlar vardı,fakat insanoğlu bunu görmezden gelerek üremeye devam etti,artık kompleks yapısındaki kusurları başka atom birliktelikleri ile kapatabiliyordu.atomlara bir yere kadar hükmedebiliyordu.

    (hastalanıp ölmemiz gerekirken kendi yaptığımız ilaçları/atom kullanarak yaşamaya devam etmek)
    (ormanda aslan tarafından öldürülecek iken kendi yaptığı tüfek /atom ile yaşamaya devam etmek)
    (volkanik zehirden ölecek iken kendi yaptığı gaz maskesi /atom ile yaşamaya devam etmek)

    şimdi evrim ve olan bitene kısaca baktığımıza göre gelelim insanoğlu / doğal seçilim paradoksuna...

    insanoğlu kısacık tarihinde atomlara o kadar fazla hükmetmeye değiştirmeye başladı ki,artık kozmoz'da bize ayrılan minnacık bölüm bozulmaya başladı.milyarlarca yıldır iyi yönde giden kompleks yapı 200.000 bin yıldır kötüye gitmeye başladı.yukarı da şöyle bir cümle kurmuştuk;

    "ortamında oluşan her türlü atom birlikteliği, yapısını ve kendisi korumak ister ama daha güçlüsüne karşı koyamaz."

    bu cümleye geri dönecek olursak, insanoğlu kısıtlı bilinci ve doğal seçilime karşı koymasından dolayı ortaya çıkan kusuru "ego"su yüzünden ,milyarlarca yıldır kusursuzluğa ulaşan atomları kafasına göre değiştirmesinden, karşı koyamayacağı bir atom birlikteliğini gazabına çok yaklaştı.insanoğlunu oluşturan şartlar (atom birliktelikleri/kombinasyonlar) artık onu istemiyordu ve ondan çok daha güçlülerdi...

    "doğal seçilim" kozmoz'un milyarlarca yılda ulaştığı bir kusursuzluk,200.000 yıllık götü boklu insanoğlu onu alt edemez.doğal seçilim her zaman çalışır,çünkü biz kusurluyuz ve yok edilmemiz gerekli.

    yıllar sonra gelen edit : atom çoğu insanın anlayıp algılayabileceği en küçük yapı taşı olduğu için özellikle kullanılmıştır. basit ve sade bir dil kullanmak konuya uzak insanlarıda fikre çeker. yoksa bu iş parçacıkdan girer sicimden çıkar, aslolan ana fikirin zerkidir.
  4. 1- (#110434)
    2- (#110605)
    3- Şu anki yazı

    Evrimle ilgili yazdığım serinin amacı, yaratılışçı düşünceye körü körüne bağlı olan insanlara doğru olanı göstermek değildir. Onlara aksini ispat etsem dahi Dünya’nın 4000 yıllık geçmişi olduğuna, kadının erkeğin “kaburgasından” yaratıldığına veyahut Dünya Güneş’e bir cm yaklaşırsa cehennem ateşi gibi kavrulacağımıza, duydukça onlar adına utanmama neden olacak binlerce abuk argümana inanmaya devam edeceklerdir.

    Yazı, evrime ilgi duyan ve bu konudaki eksik noktalarını kapatmak isteyen insanların açığını kısmen de olsa kapatma hedefindedir. Haydi başlayalım;

    Bugünkü yazı evrimin en önemli noktalarından birisi, doğal seçilimden bahsedecek. Yazı teorik bilgiler sunmanın yanı sıra daha çok örnekler üzerinden gidecek. Yazıya başlamadan önce sizden özellikle izlemenizi istediğim bir video var. Aslına bakarsanız ben bu videoyu izlemeden önce doğal seçilim denen naneyi kafamda tam oturtamamıştım. Bu basit videonun sizde de aynı etkiyi yaratacağını umuyorum;

    https://www.youtube.com/watch?v=doLYDPYRFUU

    Yaklaşık 10 dakikalık Türkçe altyazılı bu video en basit haliyle doğada hayatta kalma ve üreme şansını belirlemede doğal seçilimin önemini gösteriyor. Videoda sadece renk yönünden doğal seçilimin gücü ele alınmış. Fakat önceki yazıda da bahsettiğim üzere, doğal seçilim birçok açıdan canlıların evrilmesini yönlendirir.

    Örneğin bir yılan türü, geçen binlerce yıl boyunca hem renk, hem koku algılama, hem hız, hem ürettiği zehir ve birçok farklı açıdan ufak adımlarla da olsa evrimini sürdürür (sonucunda bu türün soyunun tükenme ihtimali de var! Nitekim geçmişten bu yana birçok tür dünya üzerinden silinmiştir)

    İşte bu video basit bir simülasyon ve etkileyici bir anlatımla bu sorulara yanıt veriyor. Birçoğumuzun kafasında kabataslak bir iskelet oluştuğuna göre devam edebiliriz.

    Doğal seçilim nedir?
    Genel hatlarıyla, Darwin’in çığır açıcı doğal seçilim kuramı, Dünya üzerinde hayatın ortaya çıkmasından bu yana milyonlarca yıldır gerçekleşmekte olan birikimsel süreci açıklar. Hayatta kalmaya ve üremeye avantaj sağlayacak olan ufak değişiklikler zaman içinde birikir veya avantaj sağlamayan özelliklerin yerini alır.

    Farklı değişiklikler farklı zamanlarda ya da farklı yerlerde az çok avantajlı olabilir. Örneğin sanayi devrimi olmadan önce sanayi şehirlerinin yanında yaşayan kelebeklerin kanat renkleri, eş seçiminde çok etkiliyken, sanayi devrimi sonrası fabrikalardan çıkan dumanlar sebepli bitki florasının koyulaşması, renkli kelebeklerin diğer böcekler tarafından avlanmasını daha da kolaylaştırmış, bu sebeple kanatları siyah olan kelebekler, daha uzun süre hayatta kalması sebepli üreme ihtimalini artırmıştır. Yalnızca 150 yıl içinde kelebeklerin kanat rengi açısından çevreye uyum sağlamasının nedeni doğal seçilimdir. Görüldüğü üzere herhangi bir özellik zamanına göre avantaj veya dezavantaj olabilmektedir.

    Daha hızlı koşabilen bir çita, yavaş koşan bir çitadan daha fazla av yakalayacaktır. Dolayısıyla daha uzun yaşayacak ve geride daha fazla yavru bırakacaktır. Burada bahsedilen Lamarck’ın kuramında bahsedilen modifikasyonlarının yavruya aktarılması değildir! Bunun bilimsel geçerliliğinin olmadığını ilk yazımda belirtmiştim. Burada bahsedilen şey bambaşkadır. Çitanın (üreme ve hayatta kalma şansı yükseldiği için) çevikliği artıran kalıtsal farklılaşmasının sıklığı kuşaklar boyunca artacak, nihayetinde daha yavaş koşmaya neden olan farklılaşmanın yerini alacaktır.

    Özetlemek gerekirse;
    “Kuşaklar boyunca yararlı farklılaşmalar (burada kastedilen güç, büyüklük değildir, yeri geldiğinde bir böceğin boyunun küçük olması böcek için daha yararlı olabilir) korunup çoğalacak, zarar verici ya da o kadar yararlı olmayan farklılaşmalar bertaraf edilecektir.”

    Doğal seçilim her yerdedir. Hatta insanlarda dahi bunun izlerini görmek mümkündür. Sıtma, kan hücrelerini parçalayan plasmodium cinsi bir parazitin yaptığı hastalıktır. Bu parazit kan hücreleri içinde yaşar ve yeterli olgunluğa eriştiğinde kan hücrelerini parçalayıp yeni kan hücrelerini enfekte eder.

    Genetik olarak ebeveynlerden geçebilen bir hastalık olan orak hücreli anemi hastalığında ise kan hücreleri normal bir hemoglobin yerine (Hb-A) anormal bir hemoglobin (Hb-S) üretir. Vücut bu anormal hemoglobini olan kan hücrelerini tanır ve dalakta yıkar. İşte orak hücreli anemi hastalığına sahip olan insanlarda kan hücreleri, sıtma paraziti yeterliği olgunluğa ulaşmadan vücut tarafından parçalandığı için sıtma yeterli olgunluğa ulaşıp başka kan hücrelerini enfekte edemeden ölür ve bu sayede orak hücreli anemi hastalığına sahip insanlar, olmayanlara göre sıtmaya bir miktar daha dirençli olurlar.

    Sıtma sivrisinekle bulaştığı için sıcak iklimlerde ve bilhassa ezici bir oranla Afrika'da daha sık görülür. Orak hücreli aneminin de bu sebeple Afrika'da daha yüksek insidans sahip olmasını beklemek sürpriz değildir. Bu durumun tek nedeni doğal seçilimdir. Orak hücreli anemiye sahip olmayan insanlar sıtma sebebiyle erkenden ölürken, bu hastalığa sahip olan insanların ise yaşama şansı daha yüksek olduğu için üreme şansı da yükselir. Sonuç olarak bu genetik bozukluğun insidansı o kıtada artar.

    Kalıtım ve mutasyon
    Organizmalar için yararlı olsalar da olmasalar da, kalıtsal farklılaşmalar mutasyonlar sayesinde ortaya çıkar. Örneğin bir bitkinin kısa olmasına neden olan bir gen, bir bitkinin uzun olmasına neden olan bir gene dönüşebilir. Doğal seçilim sayesinde olumsuz olan mutasyonlar bertaraf edilir. Çünkü bu mutasyonu taşıyanlar, taşımayanlara göre daha az yavru bırakacaktır. Dolayısıyla olumlu mutasyonlar zaman içinde birikir. Bu birikimin kontrol edici, ittirici gücü doğal seçilimdir.

    Mutasyonlar rastgele olsa da, mutasyonları kontrol eden şey doğal seçilimdir. Videoda izlediğiniz üzere bir bebek daha açık renkli olarak doğmuş olabilir, açık renge sahip olan mutasyon tamamen rastlantısaldır. Fakat bebeklerin %25’ini yiyen avcı daima sabittir ve açık renkli bebek avcı için kolay bir avdır.

    Dolayısıyla doğal seçilim, mutasyonların birikimli olmasını, çözünmesini, örgütlenmesinin bozucu etkisini kontrol altında tutan güçtür diyebiliriz. Organizma için faydalı mutasyonları “korur”, zararlı mutasyonları bertaraf eder.

    Şimdi olaya farklı bir açıdan bakalım;
    Mutasyon süreci her kuşağa, önceki kuşaklardan gelen özelliklere ek olarak yeni genetik farklılaşmalar katar. Örneğin 100’ü aşkın böcek türü, ilaçlamanın yoğun olduğu bölgelerde, böcek ilacı olan DDT’ye karşı direnç geliştirmiştir. Başka bir şekilde ifade etmek gerekirse, böceklerde bu ilacın karşısında hayatta kalmalarını mümkün kılan mutasyonlar ortaya çıkmıştır. Bu mutasyon ise doğal seçilim yoluyla kuşaktan kuşağa aktarılma şansı bulmuştur (böceklerin tümü ölebilirdi! Unutmayın doğal seçilim sonucunda ne olacağı kestirilemez. Mutasyonlar tamamen rastlantısaldır)

    Bence doğal seçilime en güzel örnek yine bakteriler ve parazitlerin antibiyotik direnci üzerinden verilebilir;
    Varsayalım bir birey, bir hastalığa, örneğin tüberküloza (verem) yol açan bakteriyi öldüren bir antibiyotik alırsa, bu bakterilerin büyük çoğunluğu ölür. Ama birkaç milyonda birinde antibiyotiğe karşı direnç sağlayan bir mutasyon ortaya çıkar. Bu dirençli bakteriler hayatta kalıp çoğalacak, nihayetinde bu antibiyotik, bu hastalığı tedavi edemez hale gelecektir. Modern tıpta direnç geliştirme ihtimali yüksek olan bakterileri çoklu antibiyotiklerle tedavi etmeye çalışmasının altındaki neden budur. Belli bir antibiyotiğe karşı direnç genini aktaran mutasyon milyonda birse, her biri bir antibiyotiğe karşı direnç aktaran üç mutasyon taşıyan bakterinin olma olasılığı katrilyonda birdir (milyon kere milyon). Böyle bir bakterinin var olma olasılığı kağıt üzerinde mümkün gözükse de, ihtimali çok çok düşüktür.

    Örneğin veremi yok etmek için 4’lü kokteyller, Tularemi, Brucella, Listeria gibi bakterileri yok etmek için ikili kokteyller kullanılır. Penisilin ilk bulunduğunda penisilin direnci gibi bir sorun yokken, şu anda büyük bir sorun haline gelmesinin nedenini yaratılışçı teori değil, evrim açıklayabilir.


    E. coli’nin bazı türleri, kültürde üremek için şekerli su ve histidin adlı bir aminoaside ihtiyaç duyar. İçinde histidin bulunan şekerli suya eklenen birkaç bakteri hızla çoğalır ve iki günde tam 20-30 milyar bakteri ürer. Bu kültüre streptomisin adlı antibiyotikten bir damla eklenirse, bakterilerin çoğu ölecektir, ama bir iki gün sonra kültür yine milyarlarca bakteriyle kaynıyor olacaktır. Bunun nedeni ne olabilir?

    Streptomisine direnç göstermeye neden olan mutasyonlar 100 milyon bakteri hücresinde 1 gibi bir hızla ortaya çıkar. 20-30 milyar bakterinin bulunduğu bir kültürde 200-300 bakterinin dirençli olmasını bekleyebiliriz. Hayatta kalan bu 200-300 bakteri hızla üreyecek ve bir iki gün süre verdiğimizde hepsi streptomisine dirençli tam 20-30 milyar bakterimiz olacaktır.

    Bu deneyin ikinci adımında streptomisine dirençli bakterileri histidin aminoasidi olmayan bir kültüre koyduğumuzda beklenildiği gibi yine çoğu ölecek fakat bir iki güne milyarlarca bakteri üremiş halde olacaktır. Çünkü histidin yokluğunda üreyebilen mutantlar 100 milyonda 4 oranında ortaya çıkar (bu da 20-30 milyar bakterinin olduğu kültürde yaklaşık 1000 civarı bakterinin hayatta kalması demektir)

    Görüldüğü üzere doğal seçilim, yalnızca iki adımda ve birkaç günde hem streptomisine dirençli hem de histidin yokluğunda üreyebilen bakteriler ortaya çıkarmıştır. Bu örnek 3-4 adıma çıkarılabilir. Burada sorulması gereken soru şudur; yalnızca 4 günde gözle görülebilir bir fark yaratan doğal seçilim, 3,5 milyar yılda (3,500.000.000 yıl, 1.277.500.000.000 gün eder) neler yapabilir?


    Doğal seçilim kendi başına yaratıcı bir süreç değildir, çünkü doğal seçilim mutasyonları yaratmaz, unutmayın mutasyonlar tamamen rastlantısaldır. Ne var ki elverişli mutasyonları koruyan ve türün tamamına yayılmasını sağlayan, çeşitli türler için yararlı mutasyonları biriktirdiği için yaratıcı bir sürecin en önemli dinamosu olan şeye biz tam olarak doğal seçilim diyoruz.

    5 saatlik bir uğraş sonucunda bu yazının da sonuna geldim. Yazının kısa olmasını bekliyordum ama çok uzadı. Buraya kadar okuduysanız gerçekten teşekkürler. Lütfen geri bildiriminizi eksik etmeyin.
    bilim
  5. tek hücreliden bakteri, bakteriden primat eviren 3.5 milyar yıllık sürecin; başlangıçtan bugüne izini süren ve 2.3 milyon türle bilim tarihinin en kapsamlı evrim ağacı, tüm dünyadan bilim insanlarının çalışmalarından derlenmiş kolektif bir ürün. etkileşimli veri tabanında temel bilgiler, taksonomik veriler, arama, listeleme gibi özelikler de bulunuyor. ^.^

    karşınızda open tree of life.
  6. zgrkk
  7. türkiye sınırlarında bu teoriye ilişkin "yok artık maymundan mı geldik?" ya da "şimdi ki maymunlar neden insan olmuyor?" tarzı soruların müsebbibi bu teoriyi ilk defa gündeme getiren ahmet mithat efendi imiş.

    ahmet mithat efendi kendisi de bir pozitivist olduğu için teoriyi görüşüne uygun bulup, üzerinde çok da detaya inmeden kaleme almış. bu noktada insanın maymundan geldiği konusuna girmiş. sonra da mesele bu eksen etrafında dönmüş. karşı çıkanlar teoriyi okuma zahmetinde de bulunmamış ve itirazlarını maymundan gelme üzerine kurmuşlar. o dönemde padişah buyrukları ile evrim teorisi hakkında konuşmak da yasaklanmış. ahmet mithat efendi ise sürgüne gönderilmiş.

    (bkz: türlerin kökeni - charles darwin)
    abi
  8. evrim: zaman içinde birdenbire olmayan, kesintisiz, niteliksel ve niceliksel gelişme süreci. bir canlıyı ötekilerden ayırt eden biçimsel ve yapısal karakterlerin gelişmesi yolunda geçirilen bir dizi değişme olayı, tekâmül, evolüsyon.


    biyolojide, tüm canlılar, bazen ilk bakışta göze çarpan benzerliklerine, bazen de bu kadar belirgin olmayan ortak özelliklerine göre gruplara ayrılır. bilim insanları, aynı grupta bulunan akraba canlılar arasında gözlemlenen bu benzerlikleri, hepsinin aynı atadan türemesinin kanıtı olarak görürler.

    örneğin; günümüzden yaklaşık 150 milyon yıl önce yaşamış olan ilk kuşların kanatları, tüyleri ve diğer ortak özellikleri bugün yaşayan kuşlarda da mevcuttur. ama, bu ilk ataların soyundan gelen kuşlar, yüzyıllar boyunca yavaş yavaş bazı özelliklerini yitirip, bazı yeni özellikler kazanarak birbirlerinden farklılaşmışlar ve yeryüzünde binlerce kuş türü ortaya çıkmıştır.

    aynı evrimleşme diğer hayvanlar ve bitkiler için de söz konusudur. yeryüzünün başlangıcında bugün bildiğimiz bütün canlılar yoktu; zamanla, daha basit yapılı organizmaların gelişip evrimleşmeleriyle yeryüzünde yaşam çeşitlendi. bazı canlılar bugün de yaşamını sürdürmekte olan atalarına çok benzer. ama, jeolojik devirlerde yaşamış olan canlıların büyük çoğunluğu, yerini daha gelişmiş yeni canlılara bırakarak milyonlarca yıl evvel yeryüzünden silinmiştir ve zaman içerisinde yeryüzünden silinen canlı çeşitliliği, bugün var olan çeşitlilikten katbekat daha fazladır.

    evrimin en önemli kanıtı, çok eski zamanlarda yaşamış ve bugün tamamen yok olmuş canlıların, kayaçlar arasında bozulmadan günümüze kadar ulaşan fosilleridir. (bkz: fosil) kayaçlar genellikle hangi sırayla oluşmuşsa, aynı düzen içinde üst üste yığıldığı için, hangi fosilin daha önce, hangisinin daha sonra oluştuğu saptanabilir. hattâ, kayacın ve içinde barındırdığı fosillerin yaşı bile kabaca - milyon yıl olarak - belirlenebilir.

    en eski kayaçlarda organizmaların çok belirgin izlerine rastlanmaz. daha üsttekilerde denizanası ve solucanların, onların üstündekilerde de omurgasız kabuklu hayvanların izlerine rastlanır. sonra ilk balıkların izleri ortaya çıkar. daha yularıdaki kayaçlarda giderek çeşitlenen kara bitkileri ile kara hayvanlarının fosilleri, en yakın tarihli kayaçlarda ise bugünün insanına, bitkilerine ve hayvanlarına çok benzeyen canlıların fosilleri bulunur.

    bazı bilim insanları evrimin varlığını kuşkuyla karşılar. evrimin nasıl gerçekleştiği ise bugün bile büyük tartışma konusudur. günümüzde biyoloji bilginlerinin ekseriyeti evrimin açıklanmasında en gerçekçi olan yaklaşımın charles darwin'in geliştirdiği doğal seçilim yahut diğer isimleriyle doğal ayıklanma ve doğal seleksiyon kuramı olduğu üzerinde birleşirler. darwin'in çıkış noktası, canlılar arasında hiç bitmeyen bir hayatta kalma mücadelesinin süregelişi üzerineydi. bu mücadeleyi, doğadaki ve çevresindeki yaşam koşullarına iyi uyum sağlayabilen canlılar kazanır. böylece doğayla ve düşmanlarıyla başa çıkabilecek özellikleri yapısında barındıran canlılar yaşamını ve soyunu sürdürürken, bu özellikleri taşımayanlar yok olup gider. darwin'e göre, bu pragmatik özellikler zamanla o canlının soylarında da kalıcı ve kalıtsal bir değişiklik olarak ortaya çıkar. bu sürece "doğal seçilim" adı verilir.

    darwin'den daha önce fransız biyoloji bilgini jean-baptiste de lamarck, evrimi açıklamak için daha farklı bir kuram önermişti. lamarck'a göre; bir canlı, yaşam şartlarına ayak uydurabilmek için yapısal değişikliğe uğrayabilir ve bu kazanılmış özellikleri gelecek kuşaklara aktarabilir. örneğin; yüksekteki dallara erişebilmek için sürekli boynunu uzatan zürafa, giderek uzun boylu bir hayvana dönüşür. fakat bu kuramsal görüş, bugün elde edilen bilgiler neticesinde tüm gerçekliğini yitirmiştir.

    evrim konusundaki daha yeni tartışmalarsa evrimleşmenin hızıyla ilgili olmuştur. darwin'in kuramına göre, organizmalardaki yapısal değişiklikler çok uzun süreçlerde gerçekleşir. bugün, birçok bilim insanı da aynı görüştedir. ancak, bilim dünyasında belli bir kitle, evrimin birbirini izleyen hızlı sıçramalarla gerçekleştiğini savundu. bu görüşü savunanlara göre, doğal çevrede herhangi bir değişiklik söz konusu olduğunda, o çevrede yaşayan bitki ve hayvanlar da yeni koşullara uyum sağlayabilmek için hızlı bir şekilde değişir.

    ***

    evrim kuramı ya da evrim teorisi; yeryüzündeki canlı türlerinin çeşitliliğini, jeolojik devirler boyunca yapısal gelişimini ve yapısal değişimini açıklamak üzere yapılmış bilimsel çalışmalara verilen bir isimdir. maddenin ve evrenin, yani somut varlıkların oluşumlarını, çeşitliliklerini ve gelişimlerini açıklamaya çalışan kuramsal görüş nasıl ki büyük patlama * teorisi ise, canlı varlıkların oluşumlarını, çeşitliliklerini ve gelişimlerini açıklamaya çalışan kuramsal görüş de evrim teorisidir.

    yapılan bilimsel çalışmaların sonucunda ortaya atılan birkaç evrim kuramı olmuştur. bunlardan en önemlileri ingiliz charles darwin'in ve fransız jean-baptiste de lamarck'ın evrim kuramlarıdır. lamarck'ın kalıtım prensibi üzerinden temellenen evrim kuramı, charles darwin'in doğal seçilim ilkesi üzerine ortaya koyduğu kuramının ilerleyen çalışmaları neticesinde bilimsel olarak çürütülmüştür. darwin'in çalışmaları ise henüz çürütülememiş, aksine, günümüz biyolojisindeki kalıtım ve gen bilimi çalışmaları için önemli bir esin kaynağı olmuştur. darwin'in evrim kuramı, günümüzde yürütülen çalışmalarla açıklanmaya devam edilmekte.


    evrim kuramı, bir tartışma konusundan yahut bir inanç argümanından öte, evren üzerindeki bilimsel bir çalışma sahası olmasına rağmen senelerce - özellikle teolojik ve ideolojik yönlerden - şiddetli bir biçimde tartışılagelmiştir. bu kuramın teolojik ve ideolojik tartışma boyutu, genel olarak (bkz: darwinizm) üzerinde yoğunlaşır. darwinci öğreti, darwin'in ortaya koyduğu doğal seleksiyon prensibini düşünsel bakımdan daha geniş bir sahaya yayar. kuramdan ziyade, özellikle doğal seleksiyonun tanrı iradesinde gelişen bir süreç mi, yoksa raslantısal bir süreç mi olduğu tartışılır. özellikle evrensel anlamda belirli bir kitlede darwinizm bir "ateizm ideolojisi" olarak görülür. (bkz: ateizm)

    diğer taraftan, darwinizmin toplum bilimsel ve siyasal öğretileri (bkz: sosyal darwinizm) in tartışma alanına girer.

    sosyal darwinizmi hem kurgu-bilimsel, hem de ideolojik anlamda konu edinen (bkz: x-men) isimli bir çizgi roman ve sinema serisi vardır. x-men'de insanın evriminden bahsedilir, ama temelde daha çok üzerinde durulan nokta, insan genlerinde bir potansiyel olarak varolan ve çeşitli tetikleyici unsurlarla harekete geçen yapısal değişim süreci, yani mutasyondur. x-men serisinde mutasyon sonucunda yeni bir organizma yapısı ve yeni özellikler kazanan insanlara, mutasyon geçirmeyen insanlar tarafından "mutantlar" denir, mutantlar ise kendilerine "x-insanlar" adını verir. seride, mutasyon geçiren veya mutant geni taşıyan insanlarla mutasyona uğramayan insanlar arasında çatışmalar gerçekleşir. her iki tarafta da belli kitlelerce kendileri için bir "üstün ırk" tanımı yapılır ve bu bir asimilasyon ideolojisine dönüşür.


    charles darwin'in evrim kuramı, ideolojik, teolojik ve felsefî görüşlerden münezzeh olarak gelişimine büyük katkı sağladığı "kalıtım ve gen bilimi" incelemeleriyle bilim dünyasında bugün hâlen devam etmekte. zira, bilimsel çalışmalarla elde edilen kuramlar, yine bilimsel çalışmalarla ve araştırmalarla ilerletilebilir yahut çürütülebilir.

    evrim teorisi, bir çatışma sahası değil, bir çalışma sahasıdır.
  9. koskoca bir nesil evrim'in ne olduğunu bilmeden yetiştirildi ve şu anda üniversitede mezun oldular. başka bir jenerasyon daha lise ve ilkokul'da evrim teorisini bilmeden yetişiyor, üniversiteye geçiyor ve orada da evrime dair okumaları denk gelirse yapıyor. evrim teorisini bilmeden insanların davranışlarını, toplumun davranışlarını anlamak çok zordur. bu jenerasyonlar insanların ve toplumun bazı davranışlarına anlam veremeyecekler ve yalan yanlış bireysel diyalektikler ile topluma farklı roller ve amaçlar atayacaklar. daha da kötüsü bu jenerasyonlar bazı davranışların kökenine inemedikleri taktirde yaşamakta ve yaşamı anlamlandırmakta zorlanacak ve yaşamı değersiz kılan "böyle gelmiş, böyle gider" insanı olacaklar. kafalarında ki sorulara cevap veremeden, yanlış çıkarımlar ile kendi doğrularında toplumu şekillendirmeye çalışacaklar. şu anda ki toplumsal çatışmaların sebeplerinden bir tanesini çoktan yarattılar.

    bir an önce tüm insanlara bir şekilde okutulmalıdır.
  10. şimdi şunu netleştirmek gerekir ki evrim ne teoridir ne yasadır. evrim bir mekanizmadır. nasıl ki buz sıfır derecenin üzerini gördüğünde suya dönüşür, evrim de bunun gibi bir mekanizmadır.

    aklı başında hiç kimse evrim mekanizmasının gerçekliği konusunda tereddüt etmez. tanımı çok basittir (her ne kadar sonuçları karmaşık olsa da): i) canlıların dna'larında nadir de olsa mutasyonlar meydana gelir (ki bu olgu deney ve gözlemle ispatlanmıştır) ii) mutasyonla birbirinden farklılaşmış aynı türe ait iki canlıdan çevreye daha başarılı şekilde uyum sağlayanı hayatta kalma konusunda daha şanslıdır (ki bu da aslında totoloji). mekanizma bu kadar.

    anlaşmazlık, dünyadaki canlı çeşitliğinin bu mekanizma ile meydana gelip gelmediği konusunda ortaya çıkıyor. ipler burada kopuyor.

    bir teori veya kanundan bahsedilecekse şöyle denmeli: türlerin kökeninin ve çeşitliliğinin sebebinin evrim mekanizması olduğuna ilişkin teori/kanun (her ne denecekse).

    gördüğüm kadarıyla ingilizce kaynaklarda da "theory of evolution" şeklindeki kullanımı nadir. bunun yerine "darwinism" ya da "darwin's theory of evolution" şeklinde kullanımlar daha yaygın.