gece nöbeti - murathan mungan - youreads

  1. üç senedir acısını hiç kaybetmeyen, murathan mungan'ın timsah sokak şiirleri kitabında bulunan şiiridir. zannımca en güzel şiiridir de.

    daha az seviyorum seni,
    giderek daha az,
    unutur gibi seviyorum;
    azala azala
    aramızdaki uzaklığın karanlığında.

    geceler kısalıp, gündüzler uzuyor böyle olunca,
    daha az seviyorum seni.
    kendini iyileştiren bir yara gibi
    daha az
    ve zamanla.

    sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini.
    uzak dağ kışlalarında
    görmüyoruz birbirimizi.
    usul usul sis iniyor
    kopmuş yollara;
    ışığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin,
    bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda.
    sevgilim, sevgilim
    yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin,
    nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da.

    artık daha az seviyorum seni;
    unutur gibi, ölür gibi daha az,
    yeniden ödetiyorum kendime
    onca aşkın öğretemediğini.
    kolay değildi,
    yalnızca sevgilimi değil, evladımı da kaybettim ben
    kaç acı birden imtihan etti beni.
    bir tek gece vardır insanın hayatında,
    ömür boyu sürer nöbeti.
    bu da öyleydi,
    iyi ol, sağ ol, uzak ol
    ama bir daha görme beni.