gölgesi - nazım hikmet - youreads

  1. nazım hikmet'in suat derviş için yazdığı şiir. nazım'ın başını eğemediği kadın.

    ağlasa da gizliyor gözlerinin yaşını;
    bir kere eğemedim bu kadının başını.
    kaç kere sürükledi gururumu ölüme
    fırtınalar yaratan benim coşkun gönlüme.
    cevapları öyle heyecansız ki onun,
    kaç kere iman ettim, hiçliğine ruhunun.
    kaç kere hissettim ki, yine bu gece gibi
    güzelliğin önünde, dolup, çarpmalı kalbi
    ne mehtabın aksine yelken açan bir sandal
    ne de ayaklarında kırılan ince bir dal
    onun taştan kalbini sevdaya koşturmuyor.
    bir çiçeğin önünde bir dakika durmuyor…
    dönüyoruz yine biz uzun bir gezintiden
    gönlümün elemini döküyorken ona ben.
    o bana kendisini gülerek naklediyor
    bilseniz mavi boncuk nasıl yarıştı diyor.
    ya bu kadın delidir, yahut ben çıldırmışım
    ben ki, bir çok kereler kırılmışım, kırmışım
    ömrümde duymamıştım böyle derin bir acı
    birden onun yüzüne haykırma ihtiyacı
    içimde alev alev tutuştu yangın gibi
    bir dakika kendimin olamadım sahibi
    hiç olmazsa öcümü böyle alırım dedim,
    yolda mağrur duran gölgesini çiğnedim.