insan kısadır - haydar ergülen - youreads

  1. babaannem derdi ki: insan kısadır oğlum
    ve bilmezden gelir kısalığını, bilseydi
    yarışmazdı yollarla, göğe evler yükseltmezdi,
    nazlı babaannem sözü de uzatmazdı ısrarı da
    az söyler, usul söyler, pir söylerdi bir de
    adamın kötüsünü piyade, sözün fazlasını şiir
    yaparlar derdi, piyade olduğumu da gördü şiir yazdığımı da,
    küçücük bir büyükanneydi, onu yitirince anladım
    kısacıkmış her şey, insan kısaymış ağaçtan, ikindiden,
    elmadan, güneşten, kardan, yağmurdan,
    gölgemiz bile bizden uzunmuş, ya çocukluk,
    o da rüyasından kısaymış meğer, sanki altı kardeş
    nöbetleşe rüya görsek hepimizden bir çocukluk belki
    çıkarmış, “bu dünya bir pencere” türküsünü söylerdi de
    anlamazdık, bu dünyaya alıştık, şimdi zor geliyor
    dünyadan gitmek, bazen rüyama geliyor, kısacık
    kalıyor, bir gülümseme kadar, “çok uzatma” diyor
    “şiiri, kimse anlamaz ve ömrün de uzamaz bundan,”
    insan yanlışlarıyla büyür, aşkı uzun boylu sanırdım
    anladım ama, ne zaman, harflerinden de kısaymış aşk,
    bazen yazıncaya kadar geçiyor, bazen zaman alıyor
    aşkı içimizdeki ormandan kurtarmak, aşk kısa, şiir uzun,
    sözgelimi bir ağaç kaybolsa da orman yine orman,
    ya bir harfi kaybolsa, zaten kaç harf ki insan?