yalnızın ölümü - ahmet erhan - youreads

  1. yalnızın ölümü

    o, çoksesli kemanların
    parmakları kırık virtüözüydü
    göğe doğru burulmuş yağmurların altında öldü
    yüzünde yaşanmamış hülyaların
    de ki, minesi soldu

    o, upuzun gecelerin
    saçakaltlarında ıssız bir yarasa
    bir şeyleri bekliyordu ama neyi, kimi
    düdüklerini evde unutan bekçilerin
    sokaklara karşı özrü gibiydi

    o, derin yalnızlıkların
    kalabalıkla çarpıştığı bir köşe başıydı
    utangaç, sıkıntılı, mağrur
    yaşamak bir özürse kabahatinden büyük
    ölümü kendinden menkul
    bir tek kendini ağlattı mendebur...