1. her yıl 26 mart gününü “ölmeme günü” olarak kutlayan üstadlarımız, cemal süreya, turgut uyar, edip cansever ve niceleri eski rumelihisarı avcılar lokantası’na gider içki içer, sohbet ederlermiş. gecenin sonunda bir içki şişesi alınır, bir sonraki ‘ölmeme günü’nün tarihi atılır ve o gün geldiğinde yani bir sonraki ‘ölmeme günü’nde o içki açılır, içilir ve gecenin sonunda bir kez daha bir sonraki ‘ölmeme günü’ için içki alınır, tarihi atılırmış.

    son ‘ölmeme günü’, 26 mart 1985 yılında yapılmıştır. 22 ağustos 1985 senesinde turgut uyar’ın vefatının ardından bir daha bu dostlar “ölmeme günü”nde bir araya gelmemişlerdir.

    ölmeme günümüz bu yıl da kutlu olsun.
  2. otuz beş'i beklerken'de de bahsedilen gün

    (dipnot: diğer sayfayı çekmedim ama,devamında sonraki yıllarda şişelerin masadan birisine emanet edildiği ve bu geleneğin - başlığın ilk yazısında belirtildiği gibi - turgut uyar'ın vefatına kadar devam ettiği belirtilmiş.)