1. tarih boyunca orta asya ve yakın doğu kültür çevrelerinde bağdaş kurup oturan insan figürlerine sıkça rastlanmaktadır. bunlar arasında iki yanında birer figürün yer aldığı bağdaş kurup oturan hükümdar şeması özel bir yer tutar. bu şema, türkler’in şamanist, budist, maniheist inançları benimsedikleri dönemlerden başlayarak, islam kültürüyle karşılaşıp bu dini benimsemelerinden sonra da süregelmiştir. özellikle bu oturuş biçiminin benimsenmesinde akla gelen ilk olasılık, orta asya göçer yaşam biçiminin doğal bir sonucu olduğudur.

    çeşitli yazılı kaynaklarda bağdaş kurarak oturmak, saygın bir konuma işaret eder. ayrıca göktürkler’e, uygurlar’a ve selçuklular’a ait minyatür, çini vb. görsel malzemede de bu şemanın simgesel bir anlam içerdiği görülür.

    ayrıntılar için

    sözün özü bağdaş kurmak, yer sofrasında yemek yemek araplaşma değildir. bu argümanla araplaştığımızı savunanlar kızılderelileride araplaşma ile suçlayabilirler.
  2. çocukların oyun oynarken tercih etmeleri gereken oturma şekli. genelde çocuklar bacaklarını w harfi gibi yana açarak oturmayı severler yalnız bu kalça bacak yapısında bozukluklara neden oluyor. ayakları içe basma hatta yürürken bir ayağın diğerine takılmasına kadar gidebilcek derecede büyük sorunlara yol açabiliyor.
    anaokullarinda özellikle dikkat edilir fakat ailelerin hala bu konuda bilinçsiz olduklarını görüp üzülüyorum.