1. bu zamana kadar bu başlığın açılmamış olması şaşırtıcı. her neyse efendim, kimi zaman insanı dumura uğratan, kimi zaman da çocuk sahibi olası geldiren diyaloglardır.

    bundan yaklaşık iki sene evvel, yaşım on sekize çeyrek kala, bir anaokulunda yardımcı öğretmen olarak işe başlayacağım. o güne kadar küçük çocuklarla ilgili hiçbir tecrübem olmamış kardeşim vs. olmadığından dolayı ve kendimi yirmi tane minik canavar karşısında bulduğumda nasıl şaşkın ve aciz hissettiğimi anlatamam. tanışma faslı. çocuklar benden çekiniyor, ben onlardan. yalnız bir tanesi var ki tam bir fırlama olduğu her halinden belli. adı zülal. yanıma geliyor.

    +sen yeni yardımcı öğretmen misin?
    -evet tatlım.
    +hmm anladım. sen de bırakıp gidecek misin peki bizi?
    -... (sonradan öğrendim ki benden önce bir dönem içinde üç tane kız aynı işe başlayıp, bırakmış, sıçtığımın resmiymiş yani kısacası fksjfk)
    +neyse. ben seni sevdim. saçların çok güzelmiş. tişörtün de beğendim, eteğini de, ayakkabıların da. seni de beğendim. (haspam sanki oyuncakçıdan bebek beğeniyor *)
    -oyy teşekkür ederim tatlım sen de çok güzelsin. (burada kızı yanaklarından öpüyorum ve yerine geçiyor.)

    tabi ileriki zamanlarda bu iltifatların sebebini daha iyi öğrenme fırsatı yakalıyorum...

    -çocuklaar! (o kadar gürültülü bir ortam ki sesimi duyurabilmek adına epey yüksek sesle konuşuyorum) bu kadar çok ses olursa ben size tekir'in hikayesini anlatamam ki. kafam karışır.

    zülal oturduğu sandalyeden ayağa fırlar,

    +öğretmenim senin sesin de çok güzelmiiiş.
    -...

    yani velhasıl o iltifatlar, yapacağı yaramazlıkların ön ödemeli telafisi imiş. eşek sıpası *
  2. 3 yaşındaki kendi kızımla yaşadım geçen bunlardan birisini..

    şu karlar kraliçesi* animasyon filmini izledik beraber, yatarken bizimki başladı anlatmaya

    -ben büyüyünce elsa olacağım... annem de anna.. (sırıtarak bana bakıyor cin cin)
    +peki ben n'olcam kızım?
    -ımmm sen de olaf ehiehi

    n'apsam bilemedim.. güldüm hunharca..

    büdüt: başlık baştan iner..
  3. 2.5 yaşındaki oğlum elindeki cips paketini vermemek için annemle paketi cekistirip dururken paket patlayip elinden düştü hepsi yere dağıldı. çok kızdı tabi ağladı. gittim kucağıma aldım sakinlesince kitap okuyalım mı dedim. ben okuyacağım dedi. peki dedim.

    -bu anne (sevimli kanguruyu gösterir. )
    -bu baba (kitaptaki tek insan karakter olan çocuğu gösterir. )
    göz ucuyla anneanneye bakarken;
    -bu da anneanne. ( hep kızgın, sinirli ve huysuz olan beyaz tavşanı gösterir.)