• youreads puanı (7.67)
  1. cem karaca'nın, i. selim*'un ve şah ismail*'in sözlerinden oluşturduğu şarkısı. bestedeki geçişlerde bile iki farklı, hatta bambaşka insanın sözleri olduğu ortada. padişah'ın sözlerinde biraz daha durağan besteyle aşk sözleri okunurken, şah mat'ın sözlerinde bir anda hareketlenen ve deyişlerde yakalayabileceğimiz o iç coşkuyla karşımıza bambaşka bir bölüm çıkar.

    sözlere gelirsek:
    şirler bile pençe-i kahrımda olurken lerzan
    beni bir gözleri ahuya zebun ettin felek

    kırklar meydanına vardım
    gel beri ey can dediler
    izzet ile selam verdim
    gir işte meydan dediler
    kırklar bir yerde durdular
    otur deyi yer verdiler
    meydana sofra kurdular
    lokmamıza ban dediler

    şirler bile pençe-i kahrımda olurken lerzan
    beni bir gözleri ahuya zebun ettin felek

    düşme dünya minnetine
    talip ol hak hazretine
    ab-ı kevser şerbetine
    parmağını ban dediler
    gördüğünü gözün ile
    beyan etme sözün ile
    neden sonra bizim ile
    olursun mihman dediler

    şirler bile pençe-i kahrımda olurken lerzan
    beni bir gözleri ahuya zebun ettin felek

    şah hatayi konmuş burda
    tazece uğramış derde
    mürşitten açılır perde
    gör şimdi ey can dediler
  2. şah ismailin bir ton söz okurken yavuz'un bir iki dize okuması ve bunu tekrarlaması akıllara hülya avşar ve ceza'nın atışmasını getirmiştir.