1. ben hep düşünüp dururdum annesi arkadaşı gibi olan insanları ve açıkçası bazen kıskanırdım ne güzel iş annesiyle arkadaşıymış gibi takılıyo muhabbet ediyo falan diye. anne çocuğuna sevgilin var mı, nasıl gidiyo vs sorular sorar falan ne güzel şeylerdi. ama sonra mantıklı düşününce bu kanıya vardım ; anne arkadaşlık yapacaksa kim annelik yapacak?
    bu kişinin görevi arkadaşlık, dostluk, kardeşlik değil ki bunun görevi anne olmak adı üstünde anne. o da arkadaş gibi davranırsa ne farkı kaldı mahallede tanıştığı abiyle ablayla.
    bilmiyorum yanlış düşünüyo olabilirim zaten bu yüzden açtım başlığı. bakalım sizlerin tepkileri ne olacak
    flash
  2. bu durumda "annelik nedir, nasıl yapılır?" diye düşünmeme neden olan soru.
  3. görev diye nitelemeden ve sadece annelikle sınırlamadan katıldığım yaklaşım. sağlıklı ilişkiler için -bence- insanların yakınlarıyla/sevdikleriyle ilişkilerindeki iletişim miktarı, seviyesi, çeşitliliği farklı olmalı. bu durum sadece kulvar farkından -sevgili,arkadaş,aile,akraba,patron vb.- da kaynaklanmıyor üstelik, aynı yakınlıktaki arkadaşlarımla farklı konuları, farklı üslupta konuşuyorum mesela.

    ama illa hiyerarşik olarak bakalım dersek, evet ailenin büyüklerinin (anne, baba, abla, abi dahil) çocuğa/ergene sözlerini daha iyi dinletebilmeleri için belli bir seviyeli ilişki şart bence, ama çocuğu ürkütmeyecek, yalana sevk etmeyecek şekilde. kışlada değil, yuvada yaşıyorlar neticede :)
  4. anne demek, korumaktır, kollamaktır, sevmektir, baktır, sabretmektir, cefa çekmektir, yeri geldiğinde yol gösterici olmak, yeri geldiğinde dost olmaktır. hem arkadaş, dost da yol gösterici değil midir? kaliteli bir dostluk nedir? arkadaşlık nasıl olmalıdır? anneyle babayla neyi ne kadar konuşabilmek gerekir? cinselliği, sevgiyi, aşkı konulabilmeli midir?
    kısacası çocuğa arkadaş olmayı başarabilen anne, onu en rahat koruyabilecek olan annedir. çocuğu ile arasında sır olmadan, net bir iletişim kurabilen ve bir arkadaş samimiyeti ile onun duvarlarını kırabilen anne bence başarılı annedir.