1. "kaç kızım kaç tecavüz edecekler.
    ayy köpeeeek anneye öyle denir mi!!!"
    gibi çeşitli sovmeler akil vermeler içeren bol monologlu izleme türü. hele izlenen bir yeşilçam filmiyse herseyi önceden biliyor olmanın verdiği özgüvenle dantel örerken dinlemek, sadece kritik sahnelerde gözlüğün üstünden bakıp replikleri söyleyip sahne geçince dantele geri dönmek.
  2. başlıkta bahsedilen izleme eylemi televizyonu izlemekse gayet komik olan(dı)r.

    rahmetlik alzheimer hastalığının ilerlediği dönemde filmlerdeki olayları gerçek sanır, kötü karakterlere bi yığın çemkirir, iyi karakterleri "aferin evladım" diyerek taktir ederdi.
  3. dizilerdeki bilimum karakterle yüksek sesle konuşup, müdahale edip, söylenip, tehlikeli sahnelerde ay ay ayy diye korkmak işin temelidir efendim. bunun haricinde babaannem normalde gözlüklerini kullanmazdı, televizyonda beğendiği bir "artist"in filmi çıkınca hemen gözlüklerini takardı rahmetli, çok gülerdim. ben de gün içinde gözlüklerimi hiç takmayıp beğendiğim bir oyuncunun olduğu dizi, film falan çıktığında evde koştur koştur gözlüklerimi aramaya başladığımda hah dedim olmuşum.

    bir tık üstü bilgisayar oyunu oynarken arkadan babaannenin sağdan değil soldan git diye oyuna karışmasıdır. arkadaşımın oyununu izlerken aynısını kendim de yaptıktan sonra içimde iflah olmaz bir babaanne yaşadığından emin oldum.