1. "bir varmış bir yokmuş. biraz az biraz çokmuş. zamanın birinde" diye başlayan çocukken dinlemeye doyamadığımız hikayelerdir.
    çocuk ruhumuzla ne kadar mutlu mesut dinlerdik. prensesler, devler, cüceler, beyaz atlı prensler, saraylar, kaf dağları, zümrüd-ü anka kuşları. ne kadar güzel ve pembe bulutlarla dolu bir dünya değil mi?

    aslında çocukluktan beri bu pembe dünyada uyutulmuşuz. kıssadan hisseleri görememişiz. binbir gece masallarında hayatta kalmak için krala her gece masal anlatmak sorunda kalan şehrazat, prensesin arkasından el sallayan yedi cüceler ve nicelerini okurken dinlerken mutlu son demişiz.

    dinlediğim masallar ve hayat bana iki şey öğretti. her şey karşılıksız olmalı. böyle daha mutlu oluyor insan. bu masallardan öğrendiğim ilk dersim.

    ikincisi birilerinin işine yaradığınız sürece kahramansınız. hani birini sırtınıza alırsınız kilometrelerce yürürsünüz yorulursunuz "off belim ağrıdı "diye indirip bir yere oturtursunuz "oyyyy oturma organım acıdı" diye feryat ederler ya öyle işte.

    hayat da bir masal gibi. hepimiz bir masalın kahramanıyız. bazen kendi masallarımız yazıyoruz, bazen de işlerine yaradığımız sürece başkalarının masallarında yerimizi alıyoruz.

    hani büyüdüm ya, hani masal bu ya, mesela yolda yürürken alaattin'in sihirli lambasını bulsam, üstündeki tozu toprağı silsem. lambayı ovalasam mesela içinden bir dudağı yerde bir dudağı gökte bir arap cin çıksa

    - dile benden ne dilersen bona dea.

    ben- eski masallardaki gibi sağlınızı efendim.
    der geçerim.

    velhasılı büyüklere masallar, belki de inanmak istediğimiz masallarla, inanmak istemediğimiz gerçekler arasındaki paradokstur. belki de paradoksların efendisiyizdir kimbilir.
  2. sessiz anlatılan masaldır.
    " sessiz asker" diye çağırırdı arkadaşları
    iç cebinde küçük bir kuran
    boynunda okunmuş muskası
    cennete gidecekti vurulduğu an.

    tanrı bir avuç kül halinde buldu ölüsünü
    kuran ile muskayı göremedi
    diye sanmayın onu cennete götürmedi.
    iç geçirdi tanrı:
    -böylesine acı ölümle ölen insan
    cennete gider mutlaka
    cennetim olsa .
    mehmet yaşin