1. arka arkaya birçok olaydan sonra annem çok haklıymış, babam hep derdi de inanmazdım dedikten sonra durup düşününce anlıyorsun büyüdüğünü. daha acı ise şu şekilde kendine zamanında yapılan ve nefret ettiğim şeyleri ben kendimden küçüklere yapınca.bu istemsiz olan bir davranış. sonra durup düşününce napiyosun lan sen diyip kendini düzeltmeye çalıştığın andır.
  2. elimdekinin kıymetini daha kaybetmeden bildiği ve onu kaybetmemek için uğraştığı andır. zira hepimiz biraz hoyrat davranıyoruz sahip olduklarımız konusunda, çocuk gibi daha fazlasını istiyoruz. elimizdeki dünyanın en değerlisi olsa bile, bilmediğimizi merak ediyoruz. sonuç hayal kırıklığı. sonra büyüyoruz elbette, hayal kırıklıkları büyütüyor bizi. değişiyoruz. artık fazlasında ve başkalarında aramıyoruz mutluluğu, yanımızdakine sarılıyoruz.
  3. metroda omuz atarak geçip dönüp özür bile dilemeyen, hayatin monotonluğuna kapılmış para için yaşayan, bazen karşına çıkan bir çocuğun gulumsemesini bile farkedemeden aklindaki işe koşturan,kendine masumane (!) kılıflar uydurarak sahip olduklariyla içten içe ya da dışa vurarak övünen , yani kısacası o hep kafanda kendini tanımlamak için kullandığın iyi insan profilinden ziyade o itin götüne sokup her firsatta söylendiğin insan profilini farkında olmadan ne kadar da benimsediğini anladığını andir.
    atom
  4. anne sesi yerine alarmla uyandığım ilk gün
  5. ailemden kilometrelerce uzakta gecenin bilmem kaçında sahur hazırlamak için mutfağa girdiğim an.
  6. artık birçok olayı, durumu, saygısızlığı... olgunlukla karşıladığın andır. sinirlerinin büyük bir kısmının alınarak, öfkeyle kalkmayıp, zararla oturmamanın keyfine vardığın zamandır.
    ozumm
  7. önceden ailemden daha fazla para almak için yapmadığım şey kalmazdı. geçen gün annemi aradım para istemek için, isteyemedim. sözü döndürüp dolaştırdım ve sonra kapattım. çok utandım çokkk
  8. terminalde senin gelmeni bekleyip arabayla eve götüren dayının halanın yanına arabayla gitmeye başlamak ve ailenin yanına giderken saat başı merak edip akılları kalmasın diye yanlarına habersiz gitmek ölümüne kapışır bende
    wtf
  9. düşünüyorum bir şekilde büyüyoruz farkında olmadan bir şekilde acı tatlı, başlıkta ki her girdiyi okurken hak verdim her youser'a.her acı olayın karşılığını bir şekilde takdir-deneyim olarak algılayabiliyorsak (herkes için böylesini umuyorum) eğer algıladığımız bu dünya da bence kişinin büyüdüğü en derin tek an yakın çevresinden birisinin ölümünü duymak ve o süreci yaşamaktır. hayatı sorgularsın ama bir yerde artık yoktur o insan seni sadece etten mi meydana geldik o ruhlarımız yoksa diye sorgulatır sana. büyümekten öte bir durumla karşı karşıyasındır çünkü hiç bir zaman bundan daha kötü bir acı yaşamayacak olman sana büyük bir deneyim tattırmıştır. işte bu acıdan sonra her olaya bir şekilde bir cevabın olur ama cevap veremediğin tek şey; ölen kişiyle yaşanılan anılardır onlara bir cevap bulamazsın..
  10. bayramlarda harçlık alamamak :(