• youreads puanı (9.00)
  1. söz: nazım hikmet
    müzik: fazıl say
    yönetmen: canberk benli

    doğrultup belimizi kalktığımızdan beri iki ayak üstüne,
    kolumuzu uzunlaştırdığımızdan beri bir lobut boyu
    ve taşı yonttuğumuzdan beri
    yıkan da, yaratan da biziz,
    yıkan da yaratan da biziz bu güzelim, bu yaşanası dünyada.
    arkamızda kalan yollarda ayak izlerimiz kanlı,
    arkamızda kalan yollarda ulu uyumları aklımızın, ellerimizin, yüreğimizin,
    toprakta, taşta, tunçta, tuvalde, çelikte, pılastikte
    kanlı ayak izlerimiz mi önümüzdeki yollarda duran?
    bir cehennem çıkmazında mı sona erecek önümüzdeki yollar?

    1
    çocukların avuçlarında günlerimiz sıra bekler,
    günlerimiz tohumlardır avuçlarında çocukların,
    çocukların avuçlarında yeşerecekler.
    çocuklar ölebilir yarın,
    hem de ne sıtmadan, ne kuşpalazından,
    düşerek de değil kuyulara filân;
    çocuklar ölebilir yarın,
    çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın,
    çocuklar ölebilir yarın atom bulutlarının ışığında
    arkalarında bir avuç kül bile değil,
    arkalarında gölgelerinden başka bir şey bırakmadan.
    negatif resimcikler boşluğun karanlığında.
    kırematoryum, kırematoryum, kırematoryum.
    bir deniz görüyorum
    ölü balıklarla örtülü bir deniz.
    negatif resimcikler boşluğun karanlığında,
    yaşanmamış günlerimiz
    çocukların avuçlarıyla birlikte yok olan.

    2
    bir şehir vardı.
    yeller eser yerinde.
    beş şehir vardı.
    yeller eser yerinde.
    yüz şehir vardı.
    yeller eser yerinde.
    yok olan şehirlere şiirler yazılmayacak,
    şair kalmayacak ki.
    pencerende bir sokak bulvarlı.
    odan sıcak.
    ak yastıkta üzüm karası saçlar.
    adamlar paltolu, ağaçlar karlı.
    penceren kalmayacak,
    ne bulvarlı sokak,
    ne ak yastıkta üzüm karası saçlar,
    ne paltolu adamlar, ne karlı ağaçlar.
    ölülere ağlanmayacak,
    ölülere ağlayacak gözler kalmayacak ki.
    eller kalmayacak.
    negatif resimcikler dalların altındaki
    yok olmuş olan dalların altındaki.
    yok olmuş olan dalların üstünden
    o bulutlardır geçen.
    güneye götürmeyin beni,
    ölmek istemiyorum...
    ölmek istemiyorum,
    kuzeye götürmeyin beni...
    batıya götürmeyin beni,
    ölmek istemiyorum...
    ölmek istemiyorum,
    doğuya götürmeyin beni...
    bırakmayın beni burda,
    götürün bir yerlere.
    ölmek istemiyorum,
    ölmek istemiyorum.
    o bulutlardır geçen
    yok olmuş olan dalların üstünden.

    3
    tahta, beton, teneke, toprak, saman damlarımızla iki milyardan artığız,
    kadın, erkek, çoluk çocuk.
    ekmek hepimize yetmiyor,
    kitap da yetmiyor,
    ama keder
    dilediğin kadar,
    yorgunluk da göz alabildiğine.
    hürriyet hepimize yetmiyor.
    hürriyet hepimize yetebilir
    ve sevda kederi,
    hastalık kederi,
    ayrılık kederi,
    kocalmak kederinden gayrısı aşmayabilir eşiğimizi.
    kitap hepimize yetebilir.
    ormanlarınki kadar uzun olabilir ömrümüz.
    yeter ki bırakmayalım, yaşanmamış günlerimiz yok olmasın çocukların avuçlarıyla birlikte,
    boşluğun karanlığına çıkmasın negatif resimcikler,
    yeter ki ekmek ve hürriyet yolunda dövüşebilmek için yaşayabilelim.

    -çağırı-
    tanrı ellerimizdir,
    tanrı yüreğimiz, aklımız,
    her yerde var olan tanrı,
    toprakta, taşta, tunçta, tuvalde, çelikte ve pılastikte
    ve bestecisi sayılarda ve satırlarda ulu uyumların.
    insanlar sizi çağırıyorum:
    kitaplar, ağaçlar ve balıklar için,
    buğday tanesi, pirinç tanesi ve güneşli sokaklar için,
    üzüm karası, saman sarısı saçlar ve çocuklar için.
    çocukların avuçlarında günlerimiz sıra bekler,
    günlerimiz tohumlardır avuçlarında çocukların,
    çocukların avuçlarında yeşerecekler.
  2. "ekmek hepimize yetmiyor,
    kitap da yetmiyor,
    ama keder
    dilediğin kadar,
    yorgunluk da göz alabildiğine..."