1. lisedeki son dönemlerini yaşayan ya da üniversitenin ilk yıllarını adımlayan her genç metalcinin zamanında en azından dinlediği; 1989'da deformity adıyla kurulan, 2005'e kadar da cayır cayır müziğini yapan; üyelerinin müzikal üretimlerini bitirdikleri kanısına ortaklaşa vararak 2005'te dağıttıkları hüzünlü metal grubu.

    özellikle jarva*-ville* değişimi ile black metale kayan türden melodik rocka ve hatta death metale doğru evrilmişti grup ilk yıllarında. down ile olgunlukları rayına otursa da, en iyi atılımlarını frozen ve crimson ile yaptılar. bu iki albümdeki en kıyıda köşede kalmış, az dinlenmiş şarkılar dahi mükemmele yakındı. ancak, ilk albümlere göre buradaki fark, jarva'nın nepenthe'deki gibi hüzünle öfke karışımını brutal vokalle aktarmasıyla ville'nin the suicider'daki gibi hafif scream ile clean vokali karıştırarak aynı duyguları verebilmesindeydi. ville bu işi, gelecek albümlerde scream vokali tamamen bırakarak doruk noktasına çekti tabii.

    frozen+crimson=the funeral album desem yeridir. grup dağılacağını açıkladığında, kimse bu denli bir başyapıt beklemiyordu heralde. jarva'nın da sözlere destek verdiği bu albüm en iyi satış rakamlarına ulaşması bir yana, grubun dağılmasından sonraki bilinirliğini de fena halde artırdı. karu ile üzerimize ölü toprağı atan ville ise henüz vokallik kariyerini bitirmiş değildi.

    ville'nin "sentenced'ın devamı değil ama biraz andırıyor onun ruhunu" dediği (bkz: poisonblack) , sentenced ruhunu gerçektenden de yaşatamasa da, o ruhun tam anlamıyla unutulmayacağını gösteriyor bence.