1. cevabınız hayır olup lgtbi destekliyorsanız kusura bakmayın ikiyüzlüsünüz. madem destek veriyosunuz hep destek tam destek.
  2. heteroseksüel doğuşu ne kadar ihtimal dahilindeyse homoseksüel doğuşu da o kadar ihtimal dahilindedir.

    ayrıca eşcinselliğin anormal bir durum veya hastalık olduğunu düşünen insanlar hastalıklıdır. (bkz: homofobi)

    velhasıl, bir çocuğum olmasını tabii ki isterim. ^^
  3. çocuğumun eşcinsel olmasını istemem, çocuğumun heteroseksüel de olmasını istemem, binaenaleyh çocuğumun olmasını istemem.

    şaka bi yana, çocuğunun cinsel yönelimleri konusunda istekleri olan insanlar tam olarak "ego tatmini için çocuk yapma" kategorisindedir.
  4. hayır istemem.
    eşcinsellerin yaşadığı zorlukları yaşasın istemem. toplum yadırgıyor, reddediyor. en azından içinde bulunduğumuz toplumda eşcinsel olmak ve bunu açıklayabilmek çok zor. güç isteyen bir şey ve benim çocuğum da bunları atlatabilecek kadar güçlü olamazsa her şey daha da kötüye gidebilir.
    kendi adıma şunu söyleyebilirim ki, desteklemiyorum ama yadırgamıyorum da. kim nasıl hissediyorsa öyle davransın önemli olan cinsiyeti değil insanlığıdır.
  5. pek çok diğer konudaki gibi bana ne, bize ne diyerek cevapladığım soru. bir birey yetiştirmek ona temel ihtiyaçlarını (bunlar tartışılır) karşılamak falandır, ancak siz onu şekillendiremezsiniz- şekillendirmemelisiniz de zaten.

    ama bence hiç çocuk yapmayalım, insanlık biraz daha az üresin, ağaçlar kuşlar yaşasın bizim yerimize- ne güzel olur efendim, ne güzel olur.
    dag
  6. istemem. bu benim (bkz: homofobi) sahibi olmamadan dolayı değil; kendi ruhumu, benliğimi tam olarak anlayamamış, yaşayamamış, kendimi çözememiş ve milyon karmaşık benin içinde boğulurken, o kadar yükü taşımaya çalışmasını istemezdim.

    kendini anlamaya çalışırken parçalanmasını, kaybolmasını, bazı şeylerin zorunda kalmasını veya yorulmasını istemezdim.

    garipsemiyorum, dışlamıyorum, kabul ediyorum ama içimde bir yerden de merak ediyorum.
    "bu kadar karmaşaya nasıl dayanıyorsunuz...?"

    velhasıl kelam, istemezdim. çünkü her şey zaten bu kadar zorken, hayatının daha da karmaşık ve zor olmasını istemezdim...
  7. eşcinselse ve farklılığıyla memnun olabilecek bilinç düzeyine erişebilecekse cinsel yönelimi üzerindeki endişelerim son bulacaktır. çocuğun davranışları hakkında bir istekte bulunma lüksümüz yoktur keza, hele de onu karşılıksız sevdiğimizi söylemeye cesaret edebiliyorsak. aksi takdirde, koşullu sevgiden bahsediyorsak zaten aile kavramı yoktur ortada.
  8. çocuğumun mutlu olmasını isterdim. yeterince açık.
  9. istemezdim. ancak şu nedenden ötürü istemezdim. bu çocuk hayatı boyunca bu zor durumla yaşamak zorunda kalacak. atıyorum eğer erkekse çocukluğunda kendine yüklenen erkek rolünün hakkını vererek yaşaması beklenecek ondan. büyüdüğünde cesaret edemeyip kimseye söyleyemezse hayatının sonuna dek rol yapacak. cesaret edip de durumunu açıklarsa bu kez de toplumun eşcinselden anladığını ve beklediğini yaşamak zorunda kalacak (toplum eşcinselleri dizilerde tabir edildiği gibi biliyor malum). dolayısı ile hep 1-0 geride olacak.
    çok sevdiğim insanların, iyi olduğunu düşündüğüm insanların bile bu konuda " gayse de bunu ortalığa gösterir gibi yaşayıp toplumun ahlakını bozmasın. gizli yaşasın ne yaşıyorsa. yabancı dizilerden dolayı bozuldu toplum, diziler olmasa insanlar gay olmazdı, diziler olmasa tecavüzler artmazdı" gibi sözler sarfettiğini duyuyorum. çocuğumun bu insanların laflarına maruz kalmasını istemem.
    bu yüzden çocuğumun bununla başa çıkmak zorunda olmasını istemem.