1. düşüncelerimizi olumsuzluktan, acıdan, şiddetten. önyargılarımızdan ve kocaman bir "ben" den besleyen insanlar olup çıktık. içimizdeki egoyu çıkardık karşımıza koyduk her gün, her an büyük bir zevkle tapınıyoruz. tapınmakla da kalmıyoruz yanımızdakilerin de tapınmasını istiyoruz. önyargılarımızın beslediği ego tanrımız bize bunu emrediyor.

    sadece kendimizi dünyanın efendisi olarak gördüğümüz için başkaları yokmuş gibi davranıyoruz. görmüyoruz görmediğimiz şeyede yabancılaşıp düşmanlaşıyoruz. bu iki duygu bizi esir alıyor. hani donarak ölüm gibi. insan donarken acı çekmez ölüm çok tatlı bir uyku şeklinde gelir. ölmeden müdahale edilirse ya kol, ya bacak yada herhangi bir organ kangren olup kesilir.
    kendimize bunu yaşatıyoruz. yüksek egomuzun getirdiği çaresizlikten yakınıyoruz. aslında at gözlüklerimizi çıkarabilsek. önyargılarımızdan arınabilsek, "ben" deği "biz" olabilsek, çıkarlarımızı bertaraf edebilsek, aslında zincirlerimizi kırıp değişebilsek. olur mu dersiniz ? belki de olur kimbilir.

    ne değişecek?
    biz değişmesek hiç bir şey.
    biz değişebilirsek her şey.
    her şey bize bağlı hep de öyle olacak.